Σχολή Αειζωίας

Λόφος Παπούρα - Δίσκος Φαιστού - Μηχανισμός Αντικυθήρων - Θόλος Επιδαύρου - Rujm el-Hiri

Facebook
X
WhatsApp
Copy Link
Προηγούμενο
Γιατί το Μνημείο στο Λόφο της Παπούρας δεν Είναι 4.000 Ετών
Επόμενο
Η Άβυσσος των 700.000 Ετών: ο Αρχάνθρωπος των Πετραλώνων & οι Πρωταρχικοί Παγετώνες της Ελληνικής Γης (Μέρος Γ΄)

Το Μυστήριο των Ομόκεντρων Κύκλων, Η Αρχέγονη Αστρονομία του Αιγαίου και η Πελασγική Κοσμοθέαση
——————-
Εισαγωγή: Το Σοκ της Αρχαιολογίας στην Κρήτη
​
Τον Ιούνιο του 2024, κατά τη διάρκεια των εργασιών εγκατάστασης ραντάρ για το νέο διεθνές αεροδρόμιο στο Καστέλι Ηρακλείου, η αρχαιολογική σκαπάνη στον Λόφο Παπούρα έφερε στο φως ένα αρχιτεκτονικό μνημείο χωρίς προηγούμενο στον ελλαδικό χώρο: μια κυκλική, μεγαλιθική κατασκευή διαμέτρου περίπου 48 μέτρων, έκτασης σχεδόν 1.800 τετραγωνικών μέτρων, τοποθετημένη δεσπόζουσα στην κορυφή του λόφου (υψόμετρο 494 μ.).

​Η πρώτη αμηχανία της συμβατικής αρχαιολογίας εκφράστηκε μέσα από γενικούς όρους περί «τελετουργικού κέντρου» ή «χώρου συναθροίσεων» της Προανακτορικής και Παλαιοανακτορικής περιόδου (2000–1700 π.Χ.)…
Για τους ερευνητές όμως της ολιστικής προϊστορίας, της γεωμυθολογίας και της αρχαιοαστρονομίας, η διάταξη του μνημείου δεν ήταν δυσεξήγητη. Αποτελεί τον χαμένο κρίκο μιας ενιαίας επιστημονικής και πνευματικής αλυσίδας που εκτείνεται από το πελασγικό/ πρωτοελληνικό υπόβαθρο της Μεσογείου έως την ακμή του μινωικού πολιτισμού και την τεχνολογική αποκορύφωση των ελληνιστικών χρόνων.

​Το μνημείο στον Λόφο Παπούρα δεν είναι απλώς ένα κτίσμα. Είναι ένας «πέτρινος υπολογιστής», ένα αρχιτεκτονικό αποτύπωμα του ουρανού στη γη. Και για να το κατανοήσουμε πλήρως, οφείλουμε να διασταυρώσουμε τέσσερα κομβικά ορόσημα:

1. ​Το μεγαλιθικό σύμπλεγμα Rujm el-Hiri (Γκιλγκάλ Ρεφαΐμ) στα υψίπεδα του Γκολάν.
2. ​Τον υπόγειο λαβύρινθο της Θόλου της Επιδαύρου.
3. ​Τον αστρονομικό κώδικα του Δίσκου της Φαιστού.
4. ​Την κορύφωση της αιγαιακής μηχανικής στον Μηχανισμό των Αντικυθήρων.

 

1. Η Ανατομία της Παπούρας: Η Γεωμετρία του Λαβυρίνθου

​Το μνημείο της Παπούρας διαρθρώνεται σε 7 επάλληλους, ομόκεντρους πέτρινους δακτυλίους, οι οποίοι κλιμακώνονται καθ’ ύψος σχηματίζοντας μια βαθμιδωτή, σχεδόν κωνική διάταξη. Στο κέντρο δεσπόζει ένας κυκλικός πυρήνας (διαμέτρου περίπου 15 μέτρων), γύρω από τον οποίο αναπτύσσονται ακτινωτοί διαχωριστικοί τοίχοι, δημιουργώντας επιμέρους ακτινωτά διαμερίσματα και ζώνες πρόσβασης.

Όποιος παρατηρήσει την κάτοψη του ευρήματος από αέρος διαπιστώνει αμέσως δύο θεμελιώδη χαρακτηριστικά:

• ​Την Ιερή Γεωμετρία του Κύκλου: Η απουσία ορθών γωνιών δείχνει μια συνειδητή προσκόλληση στην κυκλική μορφή. Στην αρχαία ελληνική και πυθαγόρεια σκέψη, ο κύκλος αποτελεί το τέλειο σχήμα, το σύμβολο του απείρου, του Ουρανού και των τροχιών των ουράνιων σωμάτων.
• ​Τη Λαβυρινθιακή Πορεία: Η είσοδος προς το εσωτερικό δεν γίνεται γραμμικά. Ο επισκέπτης υποχρεούται να κινηθεί περιμετρικά, διαγράφοντας σπειροειδείς τροχιές ανάμεσα στους δακτυλίους πριν προσεγγίσει το ιερό κέντρο.

Αυτή η δομή ανακαλεί άμεσα τον αρχέτυπο μύθο του Κρητικού Λαβυρίνθου. Όπως απέδειξε ο Ιωάννης Πασσάς στα έργα του για την προϊστορία, ο λαβύρινθος δεν υπήρξε ποτέ ένα σκοτεινό υπόγειο μπουντρούμι για έναν αιμοσταγή Μινώταυρο. Ήταν η συμβολική και τελετουργική αναπαράσταση της πορείας της ψυχής, αλλά και των περίπλοκων ελικοειδών κινήσεων των πλανητών στον ουράνιο θόλο.

2. Ο Μεσογειακός Παράλληλος: Rujm el-Hiri (Γκιλγκάλ Ρεφαΐμ)
​Η πρώτη σημαντική απόδειξη ότι η Παπούρα δεν είναι τοπική ανωμαλία, αλλά μέρος ενός ευρύτερου μεσογειακού πολιτισμικού δικτύου, βρίσκεται στα υψίπεδα του Γκολάν (Συρία, κοντά στην Ιορδανία): το μεγαλιθικό μνημείο Rujm el-Hiri, γνωστό στην τοπική παράδοση ως Γκιλγκάλ Ρεφαΐμ («Ο Τροχός των Γιγάντων»).
​
Κοινά Χαρακτηριστικά και Χρονολόγηση
​Το Rujm el-Hiri χρονολογείται στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού (περ. 3500–3000 π.Χ.) και αποτελείται από περισσότερους από 40.000 τόνους βασαλτικών λίθων, διατεταγμένων σε 4 έως 5 ομόκεντρους κύκλους με εξωτερική διάμετρο που αγγίζει τα 156 μέτρα.

Η Πελασγική Σύνδεση των «Ρεφαΐμ»
​Στις σημιτικές παραδόσεις, οι κτίστες αυτών των μεγαλίθων ονομάζονταν Ρεφαΐμ («Γίγαντες» ή αρχαίοι κραταιοί κάτοικοι). Στην εναλλακτική ομως ιστοριογραφία του Νικολάου Ελευθεριάδη και του Φοίβου Παναγόπουλου, αυτή η παράδοση ταυτίζεται με τη διασπορά των Πελασγών, των πρωτοελλήνων ναυτίλων και μαστόρων που η αρχαία παράδοση αποκαλούσε «Κυκλώπειους» κτίστες (με αυτή την άποψη φυσικά και συντάσσομαι).

Η αρχαιοαστρονομική έρευνα στο Rujm el-Hiri έχει αποδείξει αναμφισβήτητα ότι η βορειοανατολική πύλη του ευθυγραμμίζεται με ακρίβεια μοίρας με την ανατολή του Ηλίου κατά το θερινό ηλιοστάσιο. Η Παπούρα παρουσιάζει ανάλογους ηλιοστασιακούς και ισημερινούς άξονες, επιβεβαιώνοντας ότι και τα δύο κέντρα σχεδιάστηκαν από ανθρώπους που κατείχαν προηγμένες γνώσεις σφαιρικής αστρονομίας!!!

3. Η Μύηση της Επιδαύρου: Η Θόλος του Πολυκλείτου
​Αν μεταφερθούμε από την Προϊστορία στην Κλασική εποχή (περ. 360-330 π.Χ.), συναντάμε το αρχιτεκτονικό απαύγασμα αυτής της παράδοσης στον ιερό χώρο του Ασκληπιού στην Επίδαυρο: τη μυστηριώδη Θόλο (ή Θυμέλη) του αρχιτέκτονα Πολυκλείτου του Νεότερου.

​Ο Υπόγειος Λαβύρινθος
​Ενώ στην επιφάνεια η Θόλος της Επιδαύρου ήταν ένα περίλαμπρο κυκλικό οικοδόμημα κορινθιακού και δωρικού ρυθμού, στα σπλάχνα της έκρυβε ένα υπόγειο σύστημα τριών ομόκεντρων κυκλικών τοίχων. Οι τοίχοι αυτοί δεν είχαν στατικό ρόλο αλλα έφεραν εναλλάξ ανοίγματα, αναγκάζοντας όποιον κατέβαινε στο υπόγειο να διανύσει μια συνεχή λαβυρινθιακή πορεία για να φτάσει στο κέντρο.

Θεραπεία μέσω Ήχου και Εγκοίμησης
​Η λειτουργία της Θόλου έχει αναλυθεί από ερευνητές της ιερής γεωμετρίας και της ακουστικής. Ο υπόγειος λαβύρινθος λειτουργούσε ως ηχείο συντονισμού. Οι καμπύλες πέτρινες επιφάνειες παγίδευαν τους υπόηχους και τις χαμηλές συχνότητες της γης, δημιουργώντας ένα ηχητικό πεδίο που ευνοούσε την κατάσταση της εγκοίμησης, τον βαθύ θεραπευτικό ύπνο των ασθενών κατά τη λατρεία του Ασκληπιού.

​Η συγγένεια με την Παπούρα είναι αποκαλυπτική:

• ​Η Παπούρα αποτελεί την υπαίθρια, αρχέγονη μορφή του ομόκεντρου λαβυρίνθου, στραμμένη προς τον Ουρανό και τα άστρα.

• ​Η Θόλος της Επιδαύρου αποτελεί την κλασική, εσωτερικευμένη εκδοχή, όπου ο λαβύρινθος βυθίζεται στη Γη, συνδέοντας την αστρονομική αρμονία με την ιατρική και τη θεραπεία του σώματος και της ψυχής.

​4. Ο Δίσκος της Φαιστού: Ο Πήλινος Αναλογικός Υπολογιστής
​Πώς συνδέεται όμως ένα μεγαλιθικό μνημείο 48 μέτρων με έναν μικρό πήλινο δίσκο διαμέτρου μόλις 16 εκατοστών;
​

Ο Δίσκος της Φαιστού (περ. 1700 π.Χ.), που ανακαλύφθηκε στο μινωικό ανάκτορο της Φαιστού, είναι απολύτως σύγχρονος με την περίοδο ακμής του μνημείου της Παπούρας.

Επί δεκαετίες η συμβατική γλωσσολογία προσπαθούσε να τον διαβάσει αποκλειστικά ως φωνητικό κείμενο, οδηγούμενη σε αδιέξοδο.

​Η Αποκωδικοποίηση του Δρ. Μηνά Τσικριτσή
​Η ουσιαστική τομή ήρθε από τον ερευνητή των αιγαιακών γραφών Δρ. Μηνά Τσικριτσή. Μέσα από λεπτομερείς μαθηματικές, στατιστικές και αστρονομικές μετρήσεις, ο Τσικριτσής απέδειξε ότι ο Δίσκος της Φαιστού δεν είναι απλώς γραφή, αλλά ένα εξελιγμένο πολυημερολόγιο και αστρονομικό υπολογιστικό όργανο:

1. ​Η Σπειροειδής Διάταξη: Τα 241 σημεία (συνολικά και στις δύο όψεις) διατάσσονται σε σπείρα 5 περιελίξεων, χωρισμένα με κάθετες γραμμές σε 61 πεδία (31 στην πλευρά Α και 30 στην πλευρά Β).
2. ​Σεληνιακοί και Ηλιακοί Κύκλοι: Ο αριθμός των συμβόλων και των διαμερισμάτων κωδικοποιεί τον σεληνιακό μήνα των 29,5 ημερών, το ηλιακό έτος των 365 ημερών και τη διαφορά των 11 ημερών ανάμεσα στα δύο συστήματα.
3. ​Ο Κύκλος της Αφροδίτης και οι Εκλείψεις: Στον Δίσκο αποτυπώνεται με μαθηματική ακρίβεια η συνοδική περίοδος του πλανήτη Αφροδίτη (584 ημέρες), καθώς και οι κύκλοι προβλέψεως ηλιακών και σεληνιακών εκλείψεων.

Η Παπούρα ως Αρχιτεκτονικός Δίσκος της Φαιστού
​Η σύγκριση των δύο ευρημάτων αναδεικνύει μια εκπληκτική αναλογία:

• ​Αυτό που ο μινωίτης αστρονόμος-ιερέας κρατούσε στα χέρια του ως φορητό πήλινο υπολογιστή (Δίσκος Φαιστού), στον Λόφο Παπούρα ήταν αποτυπωμένο στο τοπίο σε μνημειακή κλίμακα.

• ​Τα ακτινωτά διαμερίσματα της Παπούρας αντιστοιχούν στους διαχωριστικούς τομείς του Δίσκου. Οι ιερείς-αστρονόμοι παρατηρούσαν από τον κεντρικό πυρήνα την ανατολή των άστρων και των πλανητών μέσα από συγκεκριμένες πύλες και τομές των ομόκεντρων δακτυλίων.

​5. Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων: Η Μηχανοποίηση της Μινωικής Σπείρας!
​Το κυρίαρχο ιστορικό αφήγημα υποστηρίζει ότι η υψηλή επιστημονική τεχνολογία εμφανίστηκε ξαφνικά στην ελληνιστική εποχή. Η ανακάλυψη όμως του Μηχανισμού των Αντικυθήρων (2ος–1ος αι. π.Χ.) θεωρήθηκε επί δεκαετίες «ιστορικός αναχρονισμός», ένα εύρημα τόσο προηγμένο που «δεν θα έπρεπε να υπάρχει».

Ωστόσο, η έρευνα επιστημόνων όπως ο καθηγητής Φυσικής Διαστήματος Ξενοφών Μουσάς και οι μελέτες της ομάδας των Αντικυθήρων απέδειξαν ότι ο Μηχανισμός ήταν ο πρώτος αναλογικός μηχανικός υπολογιστής της ανθρωπότητας. Και το κλειδί της λειτουργίας του βρίσκεται ξανά στο ίδιο γεωμετρικό μοτίβο: τους ομόκεντρους κύκλους και τις σπείρες.

​Οι Σπείρες των Αντικυθήρων
​Στην πίσω όψη του Μηχανισμού των Αντικυθήρων δεσπόζουν δύο μεγάλοι ελικοειδείς/σπειροειδείς δείκτες:

• ​Ο Κύκλος του Μέτωνος: Μια σπείρα 5 στροφών, διαιρεμένη σε 235 υποδιαιρέσεις, που υπολογίζει τον Μετωνικό κύκλο (την εναρμόνιση 19 ηλιακών ετών με 235 σεληνιακούς μήνες).

• ​Ο Κύκλος του Σάρου: Μια σπείρα 4 στροφών, διαιρεμένη σε 223 υποδιαιρέσεις, αφιερωμένη στην πρόβλεψη των εκλείψεων Ηλίου και Σελήνης, μαζί με τον κύκλο του Εξελιγμού (τριπλού Σάρου).

​Η Γραμμή της Εξέλιξης

​Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων δεν προέκυψε από το κενό. Αποτελεί την τελική, μηχανική ενσάρκωση με μπρούντζινα γρανάζια της ίδιας ακριβώς αστρονομικής γνώσης που:

1. ​Καταγράφηκε για πρώτη φορά σε μεγαλιθική κλίμακα στα ομόκεντρα παρατηρητήρια της Παπούρας και του Γκολάν (3η–2η χιλιετία π.Χ.).
2. ​Κωδικοποιήθηκε σε φορητή πήλινη μορφή στον Δίσκο της Φαιστού (1700 π.Χ.).
3. ​Μετουσιώθηκε σε πέτρινο φορητό υπολογιστή στη Μήτρα του Παλαικάστρου (όπως απέδειξαν οι Τσικριτσής και Μουσάς, ένα εργαλείο υπολογισμού εκλείψεων της Μινωικής εποχής).
4. ​Κατέληξε στα γρανάζια του Μηχανισμού των Αντικυθήρων (150 π.Χ.).
6. Το Πελασγικό Υπόβαθρο: Η Ενιαία Κοσμοθέαση

​Ο πολιτισμός του Αιγαίου, φίλοι μου, δεν ξεκίνησε από το μηδέν τη 2η χιλιετία π.Χ., ούτε περίμενε εξωτερικές επιδράσεις από την Ανατολή.
​Υπήρχε ένα πανάρχαιο Πελασγικό/Πρωτοελληνικό υπόστρωμα, αυτόχθον στον αιγαιακό και μεσογειακό χώρο, το οποίο ανέπτυξε:
• ​Βαθύτατη γνώση της ναυσιπλοΐας μέσω των άστρων.
• ​Μαθηματική σύλληψη του γεωγραφικού χώρου (ιερή γεωδαισία).
• ​Αρχιτεκτονική που αντέγραφε τη δομή του Σύμπαντος.

​Για τον Πελασγό-Μινωίτη παρατηρητή, το Σύμπαν δεν ήταν ένα τυχαίο χάος, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που πάλλεται σε κυκλικούς ρυθμούς: ημέρα-νύχτα, εποχές, σεληνιακοί μήνες, ισημερίες, πλανητικές σύνοδοι.

Η κατασκευή κυκλικών μνημείων, όπως αυτό στον Λόφο Παπούρα, ήταν μια πράξη «καθιέρωσης του Χώρου»: έφερναν την τάξη του Ουρανού πάνω στο χάος της Γης. Κάθε δακτύλιος αντιπροσώπευε μια ουράνια σφαίρα, και κάθε διάβαση προς το κέντρο ήταν μια τελετουργική ένωση του ανθρώπου με τον Κόσμο.


​Συμπέρασμα: Η Παπούρα Αλλάζει τα Δεδομένα
​Η ανακάλυψη στον Λόφο Παπούρα δεν είναι απλώς ένα «ενδιαφέρον εύρημα» που πρέπει να ενταχθεί σε κάποια υποκατηγορία της μινωικής κεραμικής. Είναι ένα εύρημα-τομή που γκρεμίζει τα στενά όρια της συμβατικής ιστοριογραφίας:

1. ​Αποδεικνύει την ύπαρξη μνημειακής, κυκλικής αρχιτεκτονικής στην Κρήτη ήδη από το 2000 π.Χ., εφάμιλλης των μεγάλων μεγαλιθικών παρατηρητηρίων της Ευρώπης και της Ανατολής.
2. ​Συνδέει άμεσα την Κρήτη με τα υψίπεδα του Γκολάν (Rujm el-Hiri), αποδεικνύοντας κοινές αρχιτεκτονικές και αστρονομικές παραδόσεις στην Ανατολική Μεσόγειο υπό το πελασγικό/πρωτοελληνικό πρίσμα.
3. ​Επιβεβαιώνει την αστρονομική φύση του Δίσκου της Φαιστού, προσφέροντας το αρχιτεκτονικό αντίστοιχο των σπειροειδών και ομόκεντρων υπολογισμών του.
4. ​Φωτίζει την προϊστορική ρίζα του Μηχανισμού των Αντικυθήρων, δείχνοντας ότι τα γρανάζια του 2ου αιώνα π.Χ. ήταν η φυσική κατάληξη δύο χιλιάδων ετών αστρονομικής παράδοσης στο Αιγαίο.
​

Ο Λόφος Παπούρα στέκει πλέον ως ακλόνητος μάρτυρας: ο αιγαιακός πολιτισμός δεν υπήρξε απλώς ένας πολιτισμός ναυτικών και εμπόρων, αλλά ένας πολιτισμός βαθυστόχαστων αστρονόμων, γεωμετρών και μυστών, που αποτύπωσαν την αιώνια αρμονία των άστρων πάνω στην πέτρα της Κρήτης.

ΚΑΙ ΤΟ ΞΑΝΑΛΕΩ ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ: ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΙΘΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΚΟΠΕΥΟΥΝ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΟΥΝ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΤΕΧΝΟΚΡΑΣΤΙΚΟΥ/ΥΛΙΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥΣ… 
Διονυσία Κλαρινετατζή
Συγγραφέας άρθρου

Πηγές & Βιβλιογραφία
1. Εναλλακτική & Ολιστική Ιστοριογραφία, Πελασγικό Υπόβαθρο & Γεωδαισία
Πασσάς, Ιωάννης: Η Αληθινή Προϊστορία, Εγκυκλοπαιδικαί Εκδόσεις «Ηλίου», Αθήνα (καθώς και τα σχετικά λήμματα περί Προϊστορίας, Πελασγών και Αιγαίου στο Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν «Ηλίου»).
Παναγόπουλος, Φοίβος: Πελασγικό Λεξικό, Η γλώσσα των προγόνων μας & Λεξικό των αρχαίων ελληνικών φυλών, Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις.
Ελευθεριάδης, Νικόλαος: Οι Πελασγοί: Η προϊστορία της Μεσογείου και η προέλευση των Ελλήνων, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος.
Μανιάς, Θεοφάνης (Φάνης): Τα άγνωστα γεωδαιτικά τρίγωνα των αρχαίων Ελλήνων & Τα Μαθηματικά των Αρχαίων Ελλήνων, Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος.
2. Αρχαιοαστρονομία, Μινωικά Ημερολόγια, Δίσκος Φαιστού & Μηχανισμός Αντικυθήρων
Τσικριτσής, Μηνάς: Γραμμική Α: Συμβολή στην κατανόηση μιας αιγαιακής γραφής, Ηράκλειο Κρήτης.
Τσικριτσής, Μηνάς: Ο Δίσκος της Φαιστού: Ημερολόγιο και αστρονομικές παρατηρήσεις (καθώς και οι δημοσιεύσεις του για τα μινωικά «τηγανόσχημα» σκεύη και τη Μήτρα του Παλαικάστρου ως αναλογικούς υπολογιστές).
Μουσάς, Ξενοφών: Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων: Ο αρχαιότερος υπολογιστής και αστρονομικό πλανητάριο, Έκδοση της Ενώσεως Ελλήνων Φυσικών, Αθήνα.
Θεοδοσίου, Ευστράτιος & Δανέζης, Μάνος: Στα ίχνη των άστρων & Η Οδύσσεια των Ημερολογίων, Εκδόσεις Δίαυλος.
3. Γεωμυθολογία, Αρχαιογεωφυσική & Ιερή Αρχιτεκτονική (Λαβύρινθοι & Κύκλοι)
Μαριολάκος, Ηλίας: Γεωμυθολογία: Ερμηνεύοντας την ιστορία μέσα από τις γεωλογικές μεταβολές (μελέτες για την Αιγηίδα και τους προκατακλυσμιαίους πολιτισμούς), Εκδόσεις Ακαδημίας Αθηνών / ΕΚΠΑ.
Παπαμαρινόπουλος, Σταύρος: Ατλαντίς: Η αναζήτηση και η γεωφυσική τεκμηρίωση, Πρακτικά Διεθνών Συνεδρίων.
Χουρμουζιάδης, Γιώργος: Το Δισπηλιό Καστοριάς: Ένας λιμναίος προϊστορικός οικισμός, Εκδόσεις Κώδικας (για την αυτόχθονη νεολιθική γραφή και συμβολικά συστήματα).
4.Ειδικές Αρχαιολογικές Αναφορές (Λόφος Παπούρα, Rujm el-Hiri, Θόλος Επιδαύρου)
Υπουργείο Πολιτισμού (Ελλάδα): Επίσημες ανακοινώσεις της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ηρακλείου για το μοναδικό κυκλικό μνημείο στον Λόφο Παπούρα (Καστέλι Πεδιάδος, Ιούνιος 2024).
Aveni, Anthony & Mizrachi, Yonathan: “The Geometry and Astronomy of Rujm el-Hiri, a Megalithic Site in the Southern Levant”, Journal of Field Archaeology, Vol. 25, No. 4 (1998), pp. 475–496.
Παυσανίας: Ἑλλάδος Περιήγησις, Βιβλίο Β΄ (Κορινθιακά, 27.3–5 περιγραφή της Θόλου/Θυμέλης του Πολυκλείτου στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου).
Πλάτων: Τίμαιος & Κριτίας (για την αρχαία γνώση των προκατακλυσμιαίων περιόδων και τη γεωμετρική οργάνωση ιερών χώρων).

© Διονυσία Κλαρνετατζή – Σχολή Αειζωίας. Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση απευθείας από την ιστοσελίδα μας με ενεργό σύνδεσμο. Παρακαλώ για copy-paste του άρθρου μόνο με πλήρη αναφορά της πηγής και ενεργό σύνδεσμο της Σχολής Αειζωίας, προς αποφυγή σύγχυσης, παρερμηνείας ή παρεξηγήσεων.

Περισσότερα Άρθρα