Αιγηίδα: η Πεδιάδα των Θεών

ΠΩΣ ΗΤΑΝ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΝΙΑΙΑ ΑΙΓΗΙΔΑ Μέρος Α’

———
Για να αντικρίσουμε το πραγματικό πρόσωπο της προϊστορικής μας πατρίδας, της Αιγηίδας, οφείλουμε να σβήσουμε από τη μνήμη μας τον σημερινό γεωγραφικό χάρτη…
Πριν από τους μεγάλους γεωλογικούς κατακλυσμούς και την πλανητικική επανεκκίνηση, που αναδιαμόρφωσε τη λεκάνη της Μεσογείου, το Αιγαίο Πέλαγος δεν υπήρχε!
Στη θέση των σημερινών νησιών και των καταγάλανων νερών, απλωνόταν μια απέραντη, εύφορη και ενιαία στεριά: η Αιγηίδα.
Αυτή η κολοσσιαία γεωλογική κοίτη, που ένωνε την ηπειρωτική Ελλάδα με τη Μικρά Ασία, την Κρήτη και τα παράλια της Θράκης, αποτελούσε την “Πεδιάδα των Θεών”. Ήταν ένας επίγειος παράδεισος προστατευμένος από τους ορεινούς όγκους της Πίνδου και του Ταύρου, προικισμένος με ένα μοναδικό, εύκρατο μικροκλίμα.
Εδώ αναπτύχθηκε ο αρχέγονος, προκατακλυσμιαίος πολιτισμός των Πελασγών και των πρώτων Πλοηγών.
Πώς ήταν όμως η καθημερινή ζωή σε αυτή την απέραντη πεδιάδα; Πώς κυλούσε η πραγματικότητα των ανθρώπων που περπατούσαν εκεί που σήμερα πλέουν τα πλοία;
Σήμερα, συντονιζόμαστε με την κυτταρική μας μνήμη και επιστρέφουμε στην εποχή όπου η Γη εδονείτο στον αρχέγονο Κώδικα της αφθονίας!

ΤΟ ΓΕΩΛΟΓΙΚΟ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΑΝΑΓΛΥΦΟ
Η καθημερινή ζωή στην ενιαία Αιγηίδα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με το συγκλονιστικό της φυσικό περιβάλλον. Η πεδιάδα δεν ήταν ένας επίπεδος, μονότονος κάμπος. Διακοπτόταν από καταπράσινους λόφους (τα σημερινά νησιά των Κυκλάδων και των Σποράδων), πανέμορφες λίμνες και ορμητικά ποτάμια που μετέφεραν τα καθαρά νερά των βόρειων παγετώνων προς τον Νότο.

Στο κέντρο αυτής της πεδιάδας κυλούσε ένας μεγάλος, κεντρικός ποταμός, ο “Αιγαίος Ποταμός”, ο οποίος συγκέντρωνε τα νερά του Σπερχειού, του Πηνειού και των μικρασιατικών ποταμών, εκβάλλοντας τελικά στη λεκάνη της νότιας Μεσογείου. Στις όχθες αυτού του ποτάμιου δικτύου αναπτύχθηκαν οι πρώτοι μεγάλοι οικισμοί.

Το έδαφος της Αιγηίδας ήταν εξαιρετικά πλούσιο σε ηφαιστειακά ορυκτά, ιάσπη, οψιδιανό και χαλαζία, δημιουργώντας ένα πανίσχυρο γεωμαγνητικό πεδίο. Οι άνθρωποι της εποχής εκείνης δεν επέλεγαν τυχαία τις τοποθεσίες των κοινοτήτων τους. Εντόπιζαν τα σημεία όπου οι υπόγειες ροές των υδάτων και οι Λεωφόροι Ley, οπως τις ονομάζουμε εμείς σήμερα, διασταυρώνονταν, χτίζοντας τις κατοικίες και τα ιερά τους επάνω σε φυσικούς μετασχηματιστές ενέργειας.

Η καθημερινότητά τους ξεκινούσε με το πρώτο φως του ήλιου, που ανέβαινε πίσω από τα υψώματα της Μικράς Ασίας και φώτιζε μια απέραντη κοιλάδα γεμάτη από πυκνά δάση βελανιδιάς, άγριες ελιές και εύφορα λιβάδια.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΠΕΛΑΣΓΙΚΟΥΣ ΟΙΚΙΣΜΟΥΣ
Οι οικισμοί της ενιαίας Αιγηίδας ήταν σχεδιασμένοι με βάση τη χειρουργική ακρίβεια της ιερής γεωμετρίας και της αρμονίας με τη Φύση (δες λόφο Παπούρα). Οι κατοικίες χτίζονταν κυρίως από ξύλο, πηλό και επεξεργασμένους ογκόλιθους, με κυκλική ή ελλειπτική διάταξη γύρω από ένα κεντρικό κτίριο, το “Μέγαρον”, το οποίο λειτουργούσε ως ο ενεργειακός και διοικητικός πυρήνας της κοινότητας.

Η καθημερινή εργασία των ανθρώπων ήταν μια πράξη συνδυασμών ταλέντων/χαρισματων και συνεργασίας με το φυσικό περιβάλλον:
• Η Αρχέγονη Γεωργία: Λόγω του εύκρατου κλίματος, η γη της Αιγηίδας απέδιδε καρπούς χωρίς τη βίαιη εξάντληση του εδάφους. Οι Πελασγοί, οι προκατακλυσμιαίοι πληθυσμοί ή αλλιώς αιγαιακό υπόστρωμα ή αλλιώς πρωτο Έλληνες, καλλιεργούσαν αρχαϊκές ποικιλίες δημητριακών (όπως η ζέα), μάζευαν άγριους καρπούς, μέλι και βότανα. Η διατροφή τους ήταν απόλυτα καθαρή, βασισμένη στους φυσικούς πόρους της πεδιάδας, εξασφαλίζοντας τη βιολογική υγεία και τη μακροζωία του DNA τους.
• Η Τεχνολογία του Αργαλειού και των Μετάλλων: Στο εσωτερικό των οικισμών, οι γυναίκες έγνεθαν το μαλλί και τις φυσικές ίνες (όπως το λινό και το σπάρτο) στη ρόκα, υφαίνοντας ανθεκτικά ενδύματα στον αργαλειό. Την ίδια στιγμή, οι τεχνίτες της κοινότητας επεξεργάζονταν τον οψιδιανό της Μήλου (που τότε ήταν ένας ψηλός λόφος στο κέντρο της πεδιάδας) και τα πρώτα μέταλλα, δημιουργώντας εργαλεία απαράμιλλης ακρίβειας.
Οι άνθρωποι της Αιγηίδας δεν γνώριζαν την έννοια της ιδιοκτησίας και της απληστίας με τη σύγχρονη μορφή. Η καθημερινή ζωή κυλούσε με βάση την αρχέγονη αρετή της συλλογικότητας, όπου ο πλούτος της κοινότητας μετριόταν με την πνευματική και υλική της σταθερότητα ( δεν ηταν κομμουνιστική κοινωνία με τη σημερινή εννοια).

Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ
Το απόγευμα, όταν οι εργασίες της πεδιάδας ολοκληρώνονταν, η κοινότητα συγκεντρωνόταν γύρω από τους λίθινους κύκλους και τα ιερά, τα οποία ήταν τοποθετημένα στους γεωμαγνητικούς κόμβους Ley της Αιγηίδας.
Οι προπάτορές μας δεν αντιλαμβάνονταν τη θρησκεία ως ένα δογματικό σύστημα ελέγχου της συνείδησης, αλλά ως μια ζωντανή επιστήμη επικοινωνίας με το Σύμπαν!

Οι Μύστες και οι Πλοηγοί (καλουνται και έτσι) της Αιγηίδας χρησιμοποιούσαν τη Μηχανική του Ήχου και των ακουστικών συχνοτήτων.
Ψάλλοντας συγκεκριμένους κραδασμούς και ιερά μάντρα (όπως ο Πελασγικός Κώδικας των 27 Στοιχείων, ), προκαλούσαν τη μηχανική δόνηση των κρυστάλλων χαλαζία που υπήρχαν στους όρθιους ογκόλιθους.
Μέσω του πιεζοηλεκτρικού φαινομένου, ο ήχος μετατρεπόταν σε ηλεκτρομαγνητική εκπομπή, η οποία συντονιζόταν με τον φυσικό παλμό της Γης (τον Συντονισμό Σούμαν, στα 7,83 Hertz). Αυτές οι τελετές “κούρδιζαν” το νευρικό σύστημα και την κυτταρική μνήμη των ανθρώπων, προστατεύοντάς τους από τις κοσμικές ακτινοβολίες και διατηρώντας το βιολογικό τους υπόβαθρο σε κατάσταση αειζωίας.
Η καθημερινή ζωή έκλεινε κάτω από τον νυχτερινό ουρανό της Αιγηίδας. Οι άνθρωποι κάθονταν στα υψώματα, παρατηρούσαν την τροχιά του Σειρίου, του Ωρίωνα και των Πλειάδων, και διάβαζαν τον Ουρανό σαν ένα συμπαντικό ρολόι που καθοδηγούσε τα βήματά τους.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΥΠΕΔΑΦΟΥΣ ΚΑΙ Η ΙΕΡΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ
Για να κατανοήσουμε το μεγαλείο της ζωής στην Αιγηίδα, πρέπει να διεισδύσουμε στα έγκατα του υπεδάφους της. Αυτή η ενιαία γη δεν διέθετε απλώς πλούσιο χώμα, αλλά αποτελούσε ένα ζωντανό γεωλογικό εργαστήριο.
Το υπέδαφος της πεδιάδας ήταν κορεσμένο από τεράστιες συγκεντρώσεις ευγενών μετάλλων, κρυστάλλων και, κυρίως, από ένα πυκνό δίκτυο υποχθόνιων ιαματικών και θειούχων υδάτων. Αυτές οι υπόγειες αρτηρίες, κινούμενες μέσα από χαλαζιακά ρήγματα, παρήγαν μια διαρκή ηλεκτρομαγνητική ροή που τροφοδοτούσε τις ρίζες των φυτών με πλανητική ενέργεια υψηλής συχνότητας.
Μέσα σε αυτό το φορτισμένο περιβάλλον, το κυρίαρχο δέντρο που διαμόρφωσε τον πολιτισμό της Αιγηίδας ήταν η Αγριελιά. Η καλλιέργεια της ελιάς στην ενιαία πεδιάδα δεν ήταν μια απλή αγροτική δραστηριότητα επιβίωσης· ήταν μια ιερή επιστήμη…
Οι Πελασγοί είχαν αντιληφθεί ότι η ελιά λειτουργεί ως ένας φυσικός, βιολογικός μετασχηματιστής. Οι βαθιές της ρίζες εισχωρούσαν στα κρυστάλλικα στρώματα του υπεδάφους, απορροφούσαν τα ιχνοστοιχεία και τις μαγνητικές συχνότητες της γης, και τις μετέφεραν μέσω του κορμού απευθείας στον καρπό.

Το ελαιόλαδο που παρήγαγαν οι άνθρωποι της Αιγηίδας δεν έμοιαζε με το σημερινό βιομηχανοποιημένο προϊόν. Ήταν ένα πυκνό, χρυσό υγρό, φορτισμένο με τη γεωδαιτική ενέργεια του υπεδάφους. Στην αρχέγονη ιατρική τους, το ελαιόλαδο θεωρείτο το απόλυτο ελιξίριο μεταστοιχείωσης. Όταν καταναλωνόταν, οι λιπιδικές του ενώσεις αλληλεπιδρούσαν άμεσα με το κυτταρικό περιβάλλον του ανθρώπινου οργανισμού.
Οι Μύστες γνώριζαν ότι το χρυσό αυτό υγρό είχε την ιδιότητα να ενεργοποιεί το DNA. Οι συχνότητες της γης που είχαν αποθηκευτεί στον καρπό της ελιάς μεταφέρονταν στο οστικό και κυτταρικό υπόβαθρο των ανθρώπων, διεγείροντας τις έλικες του γενετικού τους κώδικα.
Αυτή η βιολογική ενεργοποίηση είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την κατακόρυφη ανάπτυξη της ευφυΐας, τη διεύρυνση της συνείδησης και την αναπτυξη ενος Ανωτερου Πολιτισμού. Η υψηλή νοητική διαύγεια, η ικανότητα για μαθηματική και αστρονομική σύλληψη, καθώς και η απαράμιλλη καλλιτεχνική δημιουργία των ανθρώπων της Αιγηίδας, ήταν το άμεσο αποτέλεσμα αυτής της ιερής, βιοχημικής σύνδεσης με το έδαφος μέσω της ελιάς.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Ένα από τα πιο δύσκολα σημεία για να συλλάβει ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανωνόταν κοινωνικά ο πολιτισμός της Αιγηίδας. Στην Πεδιάδα των Θεών δεν υπήρχε πολιτική εξουσία με τη σημερινή, καταναγκαστική και συγκεντρωτική μορφή.
Δεν υπήρχαν κόμματα, κοινοβούλια, ούτε επαγγελματίες πολιτικοί που επέβαλλαν νόμους μέσω του φόβου και της βίας, καθώς αυτά τα στοιχεία αποτελούν μεταγενέστερα εργαλεία ελέγχου και χειραγώγησης της συνείδησης.
Το διοικητικό σύστημα της Αιγηίδας βασιζόταν στις αρχές της Φυσικής Αριστοκρατίας του Πνεύματος και της Ομόκεντρης Φιλαλληλίας. Η κοινωνία ήταν δομημένη σε ένα δίκτυο αυτόνομων κοινοτήτων, οι οποίες επικοινωνούσαν μεταξύ τους με βάση τη γεωδαιτική τους θέση επάνω στις Ley γραμμές.
Την ευθύνη για τον συντονισμό των κοινοτήτων δεν την είχαν οι ισχυροί ή οι πλούσιοι (καθώς δεν υπήρχαν τετοιες ταξεις), αλλά οι Γέροντες και οι Πλοηγοί, άνθρωποι που είχαν αποδείξει την πνευματική τους ανωτερότητα, την ευφυΐα τους και την ικανότητά τους να διαβάζουν τον Κώδικα της Φύσης.

Οι αποφάσεις λαμβάνονταν στο κεντρικό «Μέγαρον» κάθε οικισμού, μέσα από ανοιχτές συνελεύσεις όπου ο Λόγος είχε μαθηματική και ηθική βαρύτητα. Το διοικητικό τους σύστημα ήταν απόλυτα αποκεντρωμένο. Η δικαιοσύνη δεν ήταν ένας γραπτός κώδικας τιμωρίας, αλλά η διατήρηση της Ευνομίας, δηλαδή της απόλυτης ισορροπίας ανάμεσα στις ανάγκες του ανθρώπου και στους νόμους του πλανητικού οργανισμού. Η εργασία, η διανομή των αγαθών και η προστασία του περιβάλλοντος γίνονταν αυθόρμητα, καθώς η ενεργοποιημένη ευφυΐα των ανθρώπων δεν τους επέτρεπε να λειτουργήσουν με απληστία ή αλαζονεία.

Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΑΙΓΗΙΔΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ
Η μελέτη της ενιαίας Αιγηίδας ανοίγει νοητά και το μεγάλο κεφάλαιο της σχέσης της με τον έτερο μεγάλο, προκατακλυσμιαίο πολιτισμό: την Ατλαντίδα. Στην εναλλακτική ιστοριογραφία και στα ψιλά γράμματα των αρχαίων κειμένων, όπως στον «Τίμαιο» και τον «Κριτία» του Πλάτωνος, η σχέση αυτή δεν ήταν μια σχέση υποταγής, αλλά μια σχέση Γεωδαιτικού Ανταγωνισμού και Ισορροπίας.

Η Ατλαντίδα, η οποία βρισκόταν πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες στον Ατλαντικό Ωκεανό, είχε αναπτύξει έναν πολιτισμό που βασιζόταν κυρίως στη βαριά, υλική τεχνολογία και την τεχνητή διαχείριση των δυνάμεων του υπεδάφους.
Αντίθετα, ο πολιτισμός της Αιγηίδας βασιζόταν στην πνευματική Μηχανική, την καθαρή ευφυΐα και τον ακουστικό συντονισμό με τον Αιθέρα. Οι δύο αυτοί κόσμοι αποτελούσαν τους δύο κύριους, αντίρροπους πόλους του πλανητικού ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος.

Ο Πλάτων διασώζει την ιστορική αλήθεια για τη μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στους Ατλάντιους και τους προγόνους των Αθηναίων, τους Πελασγούς της Αιγηίδας. Όταν η Ατλαντίδα, παρασυρμένη από την αλαζονεία της υλικής της ισχύος, προσπάθησε να επεκταθεί ανατολικά και να υποδουλώσει τη Μεσόγειο, συνάντησε την ακλόνητη, γρανιτένια αντίσταση της Αιγηίδας.

Οι Πλοηγοί της πεδιάδας, χρησιμοποιώντας τη Μηχανική του Ήχου και τον έλεγχο των Ley γραμμών, κατάφεραν να εξουδετερώσουν τα τεχνολογικά όπλα των Ατλάντιων.

Η τελική καταστροφή, το μεγάλο πλανητικό Reset, μεσω κατακλυσμών, που βύθισε την Ατλαντίδα μέσα σε μία νύχτα, είχε προκαλέσει νωρίτερα και την καθίζηση της Αιγηίδας. Το σπάσιμο των φυσικών φραγμάτων της Μεσογείου πλημμύρισε την εύφορη πεδιάδα, μετατρέποντας τους λόφους σε νησιά και σχηματίζοντας το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος.
Ο παράδεισος της Αιγηίδας χάθηκε κάτω από τα καταγάλανα νερά, όμως το υλικό της υπόστρωμα παραμένει εκεί. Η Γνώση, η ελιά και η αρχέγονη αρετή εκείνων των ανθρώπων δεν σβήστηκαν ποτέ ολοκληρωτικά. Παραμένουν εγγεγραμμένα στην κυτταρική μας μνήμη, περιμένοντας τη στιγμή που η ανθρώπινη συνείδηση θα σπάσει τα δεσμά της λήθης και θα διεκδικήσει ξανά την πνευματική της πρωτογένεια, βαδίζοντας σταθερά προς το αιώνιο Φως.

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ
1. Πλάτων «Τίμαιος» & «Κριτίας»: Οι θεμελιώδεις πρωτογενείς πηγές που διασώζουν την ιστορία της προκατακλυσμιαίας σύγκρουσης ανάμεσα στην Ατλαντίδα και την αρχέγονη Αθήνα, περιγράφοντας το γεωλογικό relief και τις μεγάλες καθιζήσεις του εδάφους.
2. Στράβων, «Γεωγραφικά», Βιβλία Θ΄ & Ι΄: Η κορυφαία γεωγραφική πηγή της αρχαιότητας που καταγράφει τις παραδόσεις για τις προϊστορικές μεταβολές, τους κατακλυσμούς και τις μετακινήσεις των αρχέγονων Πελασγικών φύλων στην περιοχή του Αιγαίου.
3. Θεόφραστος, «Περί Φυτών Ιστορία»: Αρχαία μελέτη που αναλύει τις ιδιότητες της άγριας ελιάς και των ορυκτών του υπεδάφους, αναδεικνύοντας τη βαθιά κατανόηση των αρχαίων για τη σύνδεση του εδάφους με τη βιολογία των φυτών.
4.Δρ. Ηλίας Μαριολάκος (Ομότιμος Καθηγητής Γεωλογίας Πανεπιστημίου Αθηνών), «Γεωμυθολογία: Η Γεωλογική Εξέλιξη του Αιγαιακού Χώρου και η Σύνδεσή της με την Ελληνική Μυθολογία»: Ο κορυφαίος σύγχρονος επιστήμονας που θεμελίωσε τον κλάδο της Γεωμυθολογίας στην Ελλάδα. Μέσα από τις μνημειώδεις μελέτες του, αποδεικνύει ότι οι κατακλυσμοί του Ωγύγου, του Δαρδάνου και του Δευκαλίωνα δεν είναι παραμύθια, αλλά οι ακριβείς καταγραφές των Πελασγών για τη σταδιακή καθίζηση της Αιγηίδας και τη δημιουργία του Αιγαίου, επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη ενός εξαιρετικά ευφυούς προκατακλυσμιαίου πολιτισμού.
5.. Δρ. Ιωάννης Λυριτζής (Καθηγητής Αρχαιομετρίας & Διευθυντής του Εργαστηρίου Αρχαιομετρίας Πανεπιστημίου Αιγαίου), «Παλαιο περιβάλλον και Προϊστορικός Άνθρωπος στο Αιγαίο»: Κορυφαίος σύγχρονος ερευνητής που μελέτησε τις Ley γραμμές, τους γεωμαγνητικούς κόμβους και την αστρονομική ευθυγράμμιση των προϊστορικών μνημείων. Οι έρευνές του στο υπέδαφος και τις θαλάσσιες αρτηρίες του Αιγαίου αποδεικνύουν ότι οι πρώτοι οικιστές διέθεταν μια προηγμένη Μηχανική και γνώση των φυσικών συχνοτήτων, πολύ πριν από τη συμβατική χρονολόγηση της ακαδημίας.
6.. Dr. Tjeerd van Andel (Καθηγητής Γεωλογίας & Ωκεανογραφίας Πανεπιστημίου Stanford & Cambridge), «The Evolution of the Aegean Landscape»: Διεθνούς φήμης σύγχρονος επιστήμονας που χαρτογράφησε εξονυχιστικά τον βυθό του Αιγαίου. Οι μελέτες του απέδειξαν την ύπαρξη του «Αιγαίου Ποταμού» και των εύφορων πεδιάδων της ενιαίας Αιγηίδας, παρέχοντας τα ακλόνητα γεωλογικά δεδομένα (το hardware) επάνω στα οποία πατάει η εναλλακτική ιστοριογραφία για να περιγράψει την Πεδιάδα των Θεών.

© Διονυσία Κλαρνετατζή – Σχολή Αειζωίας. Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση απευθείας από την ιστοσελίδα μας με ενεργό σύνδεσμο.
Παρακαλώ για copy-paste του άρθρου μόνο με πλήρη αναφορά της πηγής και ενεργό σύνδεσμο της Σχολής Αειζωίας, προς αποφυγή σύγχυσης, παρερμηνείας ή παρεξηγήσεων.