Μητρογραμμική Αιγηίδα: η Πεδιάδα των Θεών – Μέρος Β΄
•Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΓΡΑΜΜΙΚΗ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
•ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ
•Ο ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΔΡΟΓΕΙΟΥ
Διαβάστε το με ανοιχτή καρδιά και ακόμη πιο ανοιχτή διάνοια… Ειναι η συνέχεια του Α’ Μέρους.
————-
Για να καταλάβουμε πώς κυλούσε η ζωή στην ενιαία Αιγηίδα, πρέπει να σβήσουμε από το μυαλό μας κάθε εικόνα πολέμου, στρατών, βασιλιάδων και κάστρων…
Οι οικισμοί των Πελασγών, απλωμένοι στην απέραντη και εύφορη κοιλάδα, δεν είχαν ανάγκη από αμυντικά τείχη ή χαρακώματα. Τα σπίτια τους ήταν ανοιχτά προς τη φύση, χτισμένα σε κύκλους, δημιουργώντας μια αίσθηση ασφάλειας και απόλυτης ενότητας…
Σε αυτή την κοινωνία, το κέντρο του κόσμου δεν ήταν ο πολεμιστής, αλλά η Γυναίκα ως σύμβολο προστασίας, σοφίας και δημιουργίας!!!
Η οργάνωση της ζωής στην Αιγηίδα δεν βασιζόταν στην επιβολή ή την υποταγή, διότι η ίδια η έννοια της «εξουσίας» ήταν άγνωστη. Είχε όμως έναν βαθύτατα μητρογραμμικό χαρακτήρα. Αυτό σήμαινε ότι η γυναίκα, ως η ζωντανή πηγή της ζωής, βρισκόταν στον πυρήνα της κοινωνικής δομής, κρατώντας τη συνοχή της κοινότητας, διαχειριζόμενη τα αγαθά και καθοδηγώντας τις πνευματικές και καθημερινές αποφάσεις.
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
Η ζωή στους πελασγικούς αιγαιακούς οικισμούς οργανωνόταν με βάση τη συγγένεια από την πλευρά της μητέρας. Τα παιδιά έπαιρναν το όνομα της μητέρας τους και η περιουσία της κοινότητας, τα σπίτια, τα εργαλεία, οι καλλιέργειες, περνούσε από μάνα σε κόρη.
Οι άνδρες είχαν τον ρόλο των φροντιστών των αγρών, των τεχνιτών και των εξερευνητών, αλλά οι μεγάλες αποφάσεις λαμβάνονταν από το συμβούλιο των γυναικών.
Κάθε πρωί, οι γυναίκες της κοινότητας συγκεντρώνονταν στον κεντρικό κυκλικό χώρο του οικισμού. Εκεί, ρύθμιζαν τις εργασίες της ημέρας: ποιοι θα φρόντιζαν τα δέντρα, ποιοι θα μάζευαν τους καρπούς και πώς θα μοιράζονταν τα αποθέματα της τροφής ώστε κανένας να μην έχει έλλειψη.
Δεν υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί, ούτε τάξεις ανθρώπων. Το φαγητό μαγειρευόταν σε μεγάλες, κοινές εστίες και όλοι έτρωγαν μαζί κάτω από τη σκιά των πλατάνων.
Η δικαιοσύνη και η επίλυση των διαφορών βασίζονταν στην ενσυναίσθηση και τη συμφιλίωση. Αν υπήρχε μια διαφωνία ανάμεσα σε δύο μέλη της κοινότητας, η Μητέρα-Αρχηγός του οικισμού καλούσε τους πάντες σε έναν κύκλο. Η διαδικασία δεν είχε ποινές ή τιμωρίες· σκοπός ήταν να ακουστούν και οι δύο πλευρές με σεβασμό, μέχρι να βρεθεί μια λύση που θα επανέφερε την ηρεμία και την αγάπη στην κοινότητα.
Η ΤΕΧΝΗ, Η ΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
Η καθημερινή ζωή ήταν γεμάτη από δημιουργία, μουσική και τέχνη. Οι άνθρωποι της Αιγηίδας δεν σκέφτονταν πώς θα κατακτήσουν άλλους λαούς, αλλά πώς θα ομορφύνουν την ύπαρξή τους.
Οι γυναίκες ήταν σπουδαίες τεχνίτριες της πηλοπλαστικής. Έπλαθαν με τα χέρια τους πήλινα αγγεία και μικρά ειδώλια, τα οποία διακοσμούσαν με γεωμετρικά σχήματα, σπείρες και σχέδια από τη φύση.
Αυτά τα ειδώλια, που απεικόνιζαν σχεδόν πάντα γυναικείες μορφές, δεν ήταν αντικείμενα μιας φοβικής θρησκείας. Ήταν ο τρόπος τους να τιμήσουν τη γονιμότητα, τη Μητέρα Γη και τη δημιουργική δύναμη της γυναικείας υπόστασης.
Η τέχνη τους ήταν γεμάτη χαρά.. Στις γιορτές τους, οι άνδρες και οι γυναίκες χόρευαν κυκλικούς χορούς, παίζοντας αυλούς και πήλινα τύμπανα, γιορτάζοντας την ίδια τη ζωή, τον έρωτα και την αφθονία της πεδιάδας.
Η ΥΦΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΩΝ ΒΟΤΑΝΩΝ
Ένα μεγάλο μέρος της ημέρας των γυναικών ήταν αφιερωμένο στην υφαντική και τη συλλογή βοτάνων. Στους οικισμούς υπήρχαν μεγάλοι αργαλειοί, όπου ύφαιναν το μαλλί και τις ίνες των φυτών. Η διαδικασία αυτή ήταν μια κοινωνική ιεροτελεστία. Καθώς ύφαιναν, οι μεγαλύτερες γυναίκες μετέφεραν προφορικά στις νεότερες τις ιστορίες της φυλής, τα μυστικά των άστρων και τις παραδόσεις του παρελθόντος.
Παράλληλα, οι γυναίκες ήταν οι αποκλειστικές θεραπεύτριες της κοινότητας. Γνώριζαν τη γλώσσα των φυτών και των λουλουδιών της Αιγηίδας. Μάζευαν βότανα, έφτιαχναν αλοιφές, λάδια και ιάματα για να θεραπεύουν τους πόνους και τις πληγές. Η γνώση αυτή μεταδιδόταν με απόλυτη μυστικότητα και σεβασμό, δημιουργώντας μια αλυσίδα σοφίας που κράτησε την κοινωνία υγιή και δυνατή για χιλιάδες χρόνια.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΚΛΩΝΗΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ, Η ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΦΥΣΗ
Ένα από τα πιο συγκλονιστικά μυστικά αυτού του Χρυσού Γένους ήταν η βιολογική τους διάρκεια. Οι άνθρωποι στην Αιγηίδα ζούσαν εκατοντάδες χρόνια, διατηρώντας μια σταθερή, ακλόνητη νεότητα που αψηφούσε τον χρόνο.
Η γήρανση, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, ήταν ανύπαρκτη. Αυτή η βιολογική αειζωία δεν ήταν τυχαία, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα της απόλυτης εναρμόνισης του οργανισμού τους με το κοσμικό περιβάλλον, βασισμένη σε δύο συγκεκριμένες βιοχημικές λειτουργίες:
Πρώτον, οι άνθρωποι αυτοί είχαν αναπτύξει τη δυνατότητα μιας φυσικής φωτοσύνθεσης του ανθρώπινου οργανισμού. Λόγω της κατακόρυφης κλίσης του άξονα της Γης, το ηλιακό φως εφιλτράρετο από την καθαρή ατμόσφαιρα της πεδιάδας με τρόπο που παρείχε υψηλή πυκνότητα φωτονίων. Το δέρμα τους, ενυδατωμένο με το αγνό ελαιόλαδο της αγριελιάς, λειτουργούσε ως βιολογικός συλλέκτης. Μετέτρεπε τις ηλιακές και αστρικές ακτινοβολίες απευθείας σε κυτταρική ενέργεια, τρέφοντας το σώμα εκ των έσω και εμποδίζοντας τη φθορά των ιστών.
Δεύτερον, αυτή η διαρκής απορρόφηση των φωτονίων κρατούσε σε πλήρη και μόνιμη διέγερση την επίφυση, το ιερό κέντρο του εγκεφάλου που οι αρχαίοι ονόμαζαν «έδρα της ψυχής». Η επίφυση των Πελασγών δεν ήταν ατροφική ή ασβεστοποιημένη όπως του σύγχρονου ανθρώπου. Λειτουργώντας στο μέγιστο, παρήγε τεράστιες ποσότητες μελατονίνης και άλλων νευροδιαβιβαστών, ρυθμίζοντας τέλεια το βιολογικό τους ρολόι.
Η επίφυση, σε συνδυασμό με τη φωτοσύνθεση, κρατούσε τα κύτταρα σε διαρκή αναγέννηση, εμποδίζοντας την οξείδωση και επιτρέποντας στη συνείδηση να παραμένει διευρυμένη, σε κατάσταση διαρκούς Αειζωίας.
Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΔΡΟΓΕΙΟΥ
Ο πολιτισμός της Αιγηίδας δεν παρέμεινε εγκλωβισμένος στη μεσογειακή του κοίτη. Όπως αναφέρει η εναλλακτική ιστοριογραφία, η Αιγηίς λειτούργησε ως η κεντρική αφετηρία για τον εκπολιτισμό ολόκληρης της Υδρογείου.
Οι Πλοηγοί της πεδιάδας, κατέχοντας μια προηγμένη αστρική επιστήμη, ταξίδεψαν σε κάθε γωνιά του πλανήτη πολύ πριν από τους μεγάλους κατακλυσμούς, μεταφέροντας το πνευματικό τους λογισμικό.
Οι αποστολές τους δεν γίνονταν με σκοπό την κατάκτηση, τον πόλεμο ή την υποδούλωση, καθώς η βία ήταν παντελώς ξένη προς τη συνείδησή τους. Ταξίδευαν κατά μήκος των Λεωφόρων Ley, των μαγνητικών γραμμών του πλανητικού φλοιού, τις οποίες μπορούσαν να νιώσουν και να ακολουθήσουν χωρίς την ανάγκη τεχνητών οργάνων.
Όταν έφταναν σε απομακρυσμένες ηπείρους (στην Ασία, την Αφρική ή την προϊστορική Αμερική), έβρισκαν πληθυσμούς που ζούσαν σε πρωτόγονη κατάσταση. Το Χρυσούν Γένος τούς αγκάλιαζε με τη μητρογραμμική αρχή της φροντίδας:
• Τους μετέδιδαν τη Γνώση της καλλιέργειας της γης και της ιερής ελιάς.Τους δίδασκαν την αρχιτεκτονική των συχνοτήτων, χτίζοντας επάνω στους παγκόσμιους ενεργειακούς κόμβους μνημεία και ιερά με την ίδια μαθηματική γεωμετρία.
•Τους παρέδιδαν τους συμπαντικούς κώδικες της γραφής και του Λόγου, θέτοντας τα θεμέλια όλων των μετέπειτα μεγάλων πολιτισμών της Γης.
•Η Αιγηίδα ήταν ο παγκόσμιος φάρος. Κάθε αποικία στην Υδρόγειο παρέμενε συνδεδεμένη νοητικά με τη μητροπολιτική πεδιάδα του Νότου, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο δίκτυο ειρήνης και πνευματικής πρωτογένειας.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Αυτός ο ιδανικός, ειρηνικός κόσμος που βασιζόταν στη μητρογραμμική δομή έφτασε στο τέλος του όταν οι μεγάλοι κατακλυσμοί άλλαξαν το ανάγλυφο του πλανήτη. Η βύθιση της πεδιάδας και η δημιουργία του Αιγαίου Πελάγους ανάγκασαν τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις ανοιχτές κοιλάδες και να καταφύγουν στα ορεινά και δυσπρόσιτα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Εκεί, κάτω από την πίεση της επιβίωσης η κοινωνία αναγκάστηκε να αλλάξει και άρχισε να γίνεται ανταγωνιστική. Για να προστατευθούν, άρχισαν να χτίζουν τείχη, να κατασκευάζουν όπλα και η μητρογραμμική παράδοση σταδιακά υποχώρησε, δίνοντας τη θέση της στην πατριαρχική δομή της πολεμικής ελίτ.
Ωστόσο, η ανάμνηση εκείνης της εποχής της απόλυτης ελευθερίας, της ειρήνης και του σεβασμού στη γυναικεία αρχή δεν σβήστηκε ποτέ. Έμεινε ζωντανή στις παραδόσεις για τις Αμαζόνες, στις λατρείες της Δήμητρας και της Γαίας, και στη βαθιά νοσταλγία που νιώθουμε ακόμα και σήμερα για έναν κόσμο που ήξερε να ζει με αγάπη και αρμονία.
ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (Η ΜΗΤΡΟΓΡΑΜΜΙΚΗ ΔΟΜΗ)
• Δημήτριος Ευαγγελίδης, «Οι Προέλληνες: Πελασγοί, Λέλεγες, Κάρες» (Εκδόσεις κάκτος): Το θεμελιώδες έργο της ελληνικής προϊστορικής ανθρωπολογίας. Αναλύει εξονυχιστικά τα ευρήματα των προαρχαϊκών οικισμών του Αιγαιακού χώρου, τεκμηριώνοντας την παντελή απουσία όπλων και οχυρώσεων, την ειρηνική διαβίωση και τη μητρογραμμική δομή των Πελασγικών φύλων πριν από τις κλιματικές ανατροπές.
• Marija Gimbutas, «The Language of the Goddess» & «The Civilization of the Goddess» (Harper San Francisco): Μνημειώδη έργα από την κορυφαία παγκοσμίως αρχαιολόγο του Πανεπιστημίου UCLA. Απέδειξε επιστημονικά την ύπαρξη του «Πολιτισμού της Θεάς» στη Μεσόγειο και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, περιγράφοντας μια κοινωνία ειρηνική, βασισμένη στη μητρογραμμική συγγένεια, χωρίς δομές καταναγκαστικής εξουσίας, εστιασμένη στη λατρεία της φύσης και της γονιμότητας.
• Αντώνιος Θωμάς, «Αιγηίς: Η Κοιτίδα του Παγκόσμιου Πολιτισμού»: Σπουδαίο έργο της εναλλακτικής ιστοριογραφίας που αναλύει την ενιαία Αιγηίδα ως τον κεντρικό, μητροπολιτικό πυρήνα διασποράς και εκπολιτισμού ολόκληρης της Υδρογείου κατά την προϊστορική περίοδο, πριν από τα μεγάλα πλανητικά Reset.
ΠΑΛΑΙΟΓΕΝΕΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΒΙΟΦΥΣΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (DNA, ΕΠΙΦΥΣΗ ΚΑΙ ΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ)
• Δρ. Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης, «Η Γενετική Ιστορία των Ελλήνων: Το DNA των Ελλήνων» (Εκδόσεις Κυριακίδη): Η κορυφαία μελέτη παλαιογενετικής που επιβεβαιώνει με χιλιάδες δείγματα DNA την ακλόνητη βιολογική συνέχεια των αυτόχθονων πληθυσμών του Αιγαίου από την Παλαιολιθική και Νεολιθική εποχή μέχρι σήμερα, καταρρίπτοντας τα αφηγήματα περί πληθυσμιακών αντικαταστάσεων
• I. Lazaridis et al. «The genetic history of the Southern Arc: A bridge between West Asia and Europe» (Science, 2022, Vol. 377): Η μνημειώδης έρευνα του Χάρβαρντ που απέδειξε εργαστηριακά την αυτοχθονία των πληθυσμών του Αιγαίου, επιβεβαιώνοντας ότι η ροή του DNA και του πολιτισμού κινήθηκε από τον Νότο προς τον Βορρά, ανατρέποντας οριστικά το Ινδοευρωπαϊκό Δόγμα
• Dr. Fritz-Albert Popp, «Biophotons: The Light in Our Cells» (Springer): Θεμελιώδης επιστημονική μελέτη στον τομέα της Βιοφυσικής που αναλύει πώς τα κύτταρα του ανθρώπινου σώματος απορροφούν, αποθηκεύουν και εκπέμπουν φωτόνια (βιοφωτόνια). Αποτελεί τη σύγχρονη επιστημονική βάση της εναλλακτικής έρευνας για τη δυνατότητα βιολογικής φωτοσύνθεσης και την ενεργοποίηση της επίφυσης μέσω της φωτεινής ακτινοβολίας.
ΓΕΩΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ (ΤΟ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΗΙΔΑΣ)
• Δρ. Ηλίας Μαριολάκος (Ομότιμος Καθηγητής Γεωλογίας Πανεπιστημίου Αθηνών), «Γεωμυθολογία: Η Ερμηνεία των Μεγάλων Φυσικών Καταστροφών μέσα από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία»: Η κορυφαία πανεπιστημιακή παρακαταθήκη που αποδεικνύει γεωλογικά τη σταδιακή καθίζηση της Αιγηίδας και τεκμηριώνει ότι οι κατακλυσμοί (Ωγύγιος, Δευκαλίωνας) συμπίπτουν με τις πραγματικές παλαιοκλιματικές μεταβολές και τις μετατοπίσεις του γήινου φλοιού.
• Dr. Tjeerd H. van Andel (Καθηγητής Γεωλογίας Πανεπιστημίου Stanford), «Prehistoric Landscapes and Geoarchaeology of the Aegean Basin»: Μνημειώδης ωκεανογραφική και γεωλογική έρευνα που χαρτογράφησε τον πυθμένα του Αιγαίου, αποδεικνύοντας την ύπαρξη των εύφορων, ενιαίων πεδιάδων, των αρχαίων ποτάμιων συστημάτων και των σταθερών κλιματικών συνθηκών που επικρατούσαν πριν από τη θαλάσσια κατάκλυση της λεκάνης.
© Διονυσία Κλαρνετατζή – Σχολή Αειζωίας. Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση απευθείας από την ιστοσελίδα μας με ενεργό σύνδεσμο.
Παρακαλώ για copy-paste του άρθρου μόνο με πλήρη αναφορά της πηγής και ενεργό σύνδεσμο της Σχολής Αειζωίας, προς αποφυγή σύγχυσης, παρερμηνείας ή παρεξηγήσεων.