Το Μεγαλύτερο Μυστικό των Δρυίδων…
Με αφορμή το ταξίδι της Σχολής Αειζωίας στη Σκωτία φέτος τον Σεπτέμβριο ώστε να μυηθούμε στη Γνώση των Δρυιδων και των Μυστηρίων του Υπερβόρειου Απόλλωνα…
… αποφάσισα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου.
—————————————–‐———————-
Σκέψου το για μια στιγμή.
Ζεις στην εποχή με τη μεγαλύτερη πρόσβαση στη γνώση στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μπορείς να βρεις εκατομμύρια βιβλία, επιστημονικές μελέτες, βίντεο, διαλέξεις και πληροφορίες για σχεδόν οτιδήποτε.
Κι όμως…
Ποτέ άλλοτε ο άνθρωπος δεν ένιωσε τόσο χαμένος…
Ποτέ άλλοτε δεν γνώριζε τόσα πολλά και δεν κατανοούσε τόσο λίγα.
Και κάπου εδώ αρχίζει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της αρχαιότητας.
Οι Δρυίδες.
Οι σοφοί των Κελτών.
Οι άνθρωποι που συμβούλευαν βασιλιάδες, δίδασκαν φιλοσοφία, αστρονομία, θεραπεία και νόμους φυσικούς και κοσμικούς.
Άνθρωποι που αφιέρωναν δεκαετίες ολόκληρες στη μαθητεία.
Και όμως…
Δεν έγραφαν σχεδόν τίποτα.
Όχι επειδή δεν μπορούσαν.
Όχι επειδή ήταν αμόρφωτοι.
Ο ίδιος ο Ιούλιος Καίσαρας αναφέρει ότι οι Δρυίδες χρησιμοποιούσαν γραφή και μαλιστα την ελληνική γραφή για ορισμένες πρακτικές υποθέσεις. Ήξεραν επομενως να γράφουν.
Αλλά αρνούνταν να καταγράψουν τις ιερές διδασκαλίες τους.
Οπότε δεν μιλάμε για ανθρώπους που αγνοούσαν τη γραφή.
Μιλάμε για ανθρώπους που συνειδητά επέλεγαν να μη γράφουν τα σημαντικότερα πράγματα.
Γιατί;
Τι μπορεί να γνώριζε ένας ολόκληρος πολιτισμός ώστε να θεωρεί ότι η γραφή δεν είναι το κατάλληλο μέσο για να μεταφέρει τη σοφία;
Οι Ρωμαίοι συγγραφείς αναφέρουν ότι η εκπαίδευση ενός Δρυίδη μπορούσε να διαρκέσει έως και είκοσι χρόνια.
Είκοσι χρόνια.
Σκέψου το.
Είκοσι χρόνια αποστήθισης, προφορικής μετάδοσης, άσκησης της μνήμης και προσωπικής μαθητείας.
Σήμερα θα λέγαμε:
«Μα γιατί; Αφού όλα αυτά θα μπορούσαν να χωρέσουν σε λίγα βιβλία».
Ή μήπως όχι;
Ίσως η εκπαίδευση να μην αφορούσε τη γνώση.
Ίσως να αφορούσε τη μεταμόρφωση του ίδιου του ανθρώπου.
Γιατί υπάρχουν πράγματα που δεν μεταφέρονται με λέξεις.
Μπορείς να περιγράψεις τον έρωτα σε κάποιον που δεν τον ένιωσε ποτέ;
Μπορείς να περιγράψεις τη γαλήνη ενός αρχαίου δάσους σε κάποιον που πέρασε όλη του τη ζωή μέσα σε μία τσιμεντούπολη;
Υπάρχουν εμπειρίες που δεν διδάσκονται.
Μόνο βιώνονται.
Και ίσως οι Δρυίδες να είχαν καταλάβει κάτι που εμείς αγνκουμε ή εχουμε ξεχασει εντελώς.
Ότι η πληροφορία δεν είναι γνώση.
Και η γνώση δεν είναι σοφία.
Σήμερα γνωρίζουμε περισσότερα από κάθε άλλη γενιά στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Αποθηκεύουμε φωτογραφίες αντί αναμνήσεις.
Τηλέφωνα αντί σχέσεις.
Δεδομένα αντί εμπειρίες.
Δεν θυμόμαστε πια αριθμούς.
Δεν θυμόμαστε διαδρομές.
Δεν θυμόμαστε ποιήματα.
Δεν θυμόμαστε ιστορίες.
Γιατί δεν χρειάζεται.
Το κινητό θυμάται για εμάς.
Οι μηχανές αποθηκεύουν τα πάντα για εμάς.
Τι συμβαίνει ομως σε έναν άνθρωπο όταν σταματά να ασκεί την μνήμη του;
Οι αρχαίοι πολιτισμοί θεωρούσαν τη μνήμη ιερή δύναμη.
Οι Έλληνες είχαν τη Μνημοσύνη, μητέρα των Μουσών.
Οι βάρδοι των Κελτών μπορούσαν να απαγγείλουν χιλιάδες στίχους.
Οι Δρυίδες ασκούσαν τη μνήμη τους για δεκαετίες.
Η μνήμη δεν ήταν αποθήκη πληροφοριών.
Ήταν άσκηση συνείδησης.
Ήταν τρόπος ύπαρξης.
Και εδώ εμφανίζεται μια ειρωνεία της ιστορίας.
Οι μεγάλες βιβλιοθήκες της ανθρωπότητας κάηκαν .
Η Αλεξάνδρεια.
Η Πέργαμος.
Αναρίθμητα χειρόγραφα.
Η γραπτή γνώση χάθηκε ξανά και ξανά.
Οι Δρυίδες όμως είχαν επιλέξει να αποθηκεύσουν τη γνώση τους στη συνείδηση.
Ίσως το μεγαλύτερο μυστήριο των Δρυίδων να μην είναι τι γνώριζαν.
Ίσως να είναι το εξής:
Σε μια εποχή όπου όλοι προσπαθούμε να αποθηκεύσουμε τα πάντα σε σκληρούς δίσκους, κινητά τηλέφωνα, cloud και τεχνητές νοημοσύνες…
εκείνοι επέλεξαν να αποθηκεύσουν τη γνώση τους στο πιο εύθραυστο και ταυτόχρονα πιο θαυμαστό μέσο που υπάρχει.
Στον ανθρώπινο νου.
Και ίσως γι’ αυτό η πραγματική ερώτηση δεν είναι:
«Τι γνώριζαν οι Δρυίδες;»
Αλλά:
Τι μπορούσε να κάνει ο ανθρώπινος νους πριν μάθει να εξαρτάται από τις μηχανές;
Και αν η μεγαλύτερη απώλεια της εποχής μας δεν είναι η έλλειψη γνώσης…
αλλά η απώλεια της ικανότητας να τη θυμόμαστε, να τη βιώνουμε και να τη μεταμορφώνουμε σε σοφία;
Με Αγάπη
Διονυσια
♥️