Οι Δρυίδες, η Γεωδαισία του Υπερβόρειου Φωτός & ο Κώδικας Αειζωίας

(συνέχεια του προηγούμενου άρθρου: “Το Μεγαλύτερο Μυστικό των Δρυίδων”)

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε ότι η άρνηση των Δρυίδων να παραδώσουν τη γνώση τους στο γραπτό λόγο δεν ήταν μια απλή συντηρητική εμμονή. Ήταν μια βαθιά επιστημονική κατανόηση της ανθρώπινης βιολογίας.

Για να καταλάβουμε γιατί η δρυιδική μύηση, οπως εξηγήσαμε διαρκούσε είκοσι χρόνια μέσα στα δάση, πρέπει να αποδομήσουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η μνήμη όταν απαλλάσσεται από το χαρτί.

Όταν ο άνθρωπος της σύγχρονης εποχής διαβάζει μια πληροφορία, ενεργοποιεί ένα πολύ συγκεκριμένο, επιφανειακό τμήμα του οπτικού του φλοιού. Η πληροφορία μένει «έξω» από αυτόν. Αντίθετα, η δρυιδική αποστήθιση χιλιάδων ιερών στίχων ανάγκαζε τον εγκέφαλο να αναπτύξει μια πρωτοφανή νευρωνική πλαστικότητα.

Οι Ρωμαίοι συγγραφείς, όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, σημείωναν με δέος ότι οι Δρυίδες μπορούσαν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους την πλήρη γενεαλογία δέντρων, φυλών και αστρικών κύκλων αιώνων μέσα σε δευτερόλεπτα!!!

Αυτή η διαδικασία άλλαζε τη συχνότητα λειτουργίας του εγκεφάλου. Από τα καθημερινά κύματα Βήτα (της εγρήγορσης και του στρες), ο μυούμενος Δρυίδης περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας του στα κύματα Άλφα και Θήτα – τις συχνότητες της βαθιάς ενόρασης, της κυτταρικής θεραπείας και της απόλυτης ταύτισης με το περιβάλλον.

Η εικοσαετής μαθητεία ήταν, στην πραγματικότητα, ο χρόνος που χρειαζόταν το ανθρώπινο σώμα για να μετατραπεί από έναν απλό καταναλωτή πληροφοριών σε έναν ζωντανό βιολογικό υπεραγωγό. Η γνώση δεν ήταν κάτι που θυμούνταν· ήταν κάτι που έρεε μέσα στο νευρικό τους σύστημα, όπως ο χυμός στις φλέβες της βελανιδιάς…

Η Άγνωστη Σύνδεση: Πυθαγόρας, Άβαρις και το Χρυσό Βέλος

Εδώ κρύβεται ένα από τα πιο συγκλονιστικά ιστορικά παράδοξα που η επίσημη ιστορία συχνά προσπερνά.

Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, αλλά και ο Ιάμβλιχος στο έργο του Περί του Πυθαγορικού Βίου, αναφέρουν κάτι που ανατρέπει όσα ξέρουμε για την απομόνωση των αρχαίων πολιτισμών: τη στενή σχέση του Πυθαγόρα με τον Άβαρι τον Υπερβόρειο.

Ο Άβαρις, ο οποίος περιγράφεται ως Δρυίδης και ιερέας του Υπερβόρειου Απόλλωνα, ταξίδεψε από τον μακρινό Βορρά στην Ελλάδα. Όταν συνάντησε τον Πυθαγόρα, αναγνώρισε αμέσως στον Έλληνα φιλόσοφο την ενσάρκωση του ίδιου του Απόλλωνα. Ως δείγμα απόλυτης πνευματικής υποταγής και αναγνώρισης, ο Άβαρις του παρέδωσε το πιο ιερό του κειμήλιο: Το Χρυσό Βέλος.

Τι ήταν πραγματικά αυτό το βέλος;

Οι αρχαίες περιγραφές λένε ότι ο Άβαρις «πετούσε» πάνω σε αυτό, διέσχιζε ποτάμια και θάλασσες, και με αυτό καθάριζε πόλεις από λοιμούς.

Αν αφαιρέσουμε το μυθολογικό πέπλο, οι σύγχρονοι ερευνητές της αρχαιοαστρονομίας βλέπουν στο Χρυσό Βέλος ένα εξελιγμένο εργαλείο γεωδαισίας και μαγνητικού προσανατολισμού, μια πρώιμη δηλαδή μορφή πυξίδας ή αστρολάβου που μπορούσε να μετρά τις ενεργειακές γραμμές της Γης (Ley Lines).

Σε αντάλλαγμα, ο Πυθαγόρας αποκάλυψε στον Άβαρι την εσωτερική του διδασκαλία για τη Μουσική των Σφαιρών και την ιερή γεωμετρία του Τετρακτύος.

Η φιλοσοφική συγγένεια των δύο ανδρών ήταν απόλυτη. Και οι δύο πίστευαν στην αθανασία της ψυχής και τη μετεμψύχωση (παλιγγενεσία), στη χρήση των μαθηματικών και της γεωμετρίας ως κοσμικών συχνοτήτων, στη θεραπεία μέσω των ήχων και των κραδασμών της φύσης.

Αυτό αποδεικνύει ότι η Σχολή των Δρυίδων στον Βορρά και η Σχολή των Πυθαγορείων στον Νότο ήταν δύο κλαδιά του ίδιου ακριβώς δέντρου. Ήταν το ίδιο ηλιακό κανάλι, εκφρασμένο με διαφορετικά πολιτισμικά ενδύματα!!!

Το Υπερβόρειο Κανάλι: Ο Απόλλων ως Συχνότητα

Για τους Δρυίδες, ο Απόλλων ήταν μια συγκεκριμένη κοσμική συχνότητα, η συχνότητα της Απόλυτης Αρμονίας, του Φωτός και της Συμμετρίας.

Γιατί όμως ο Απόλλων εγκατέλειπε τους Δελφούς κάθε χειμώνα για να πάει στους Υπερβόρειους;

Η απάντηση βρίσκεται στη γεωφυσική της Γης. Καθώς ο πλανήτης γέρνει στον άξονά του κατά το φθινόπωρο, οι βόρειες γεωγραφικές ζώνες έρχονται σε μια πολύ ιδιαίτερη γωνία με την ηλιακή ακτινοβολία και τον ηλιακό άνεμο. Αυτό προκαλεί έντονες μεταβολές στο γεωμαγνητικό πεδίο του Βορρά το οποίο οπτικά εκφράζεται με το Σέλας.

Οι Δρυίδες γνώριζαν ότι αυτή η μετατόπιση της γήινης και ηλιακής ενέργειας δημιουργούσε ένα «παράθυρο» στον χρόνο…

Το πνευματικό φως μετακινούταν βόρεια.Όταν ο Ηρόδοτος περιγράφει τις Υπερβόρειες παρθένες, την Υπερόχη και την Πιθάδα, που έστελναν τις προσφορές στη Δήλο, περιγράφει ένα δίκτυο ιερειών που λειτουργούσαν ως «πνευματικές κεραίες». Το άχυρο του σιταριού που τύλιγε τις προσφορές δεν ήταν τυχαίο. Το σιτάρι έχει την ιδιότητα να αποθηκεύει και να διατηρεί το ηλεκτρικό φορτίο της ατμόσφαιρας.

Αυτές οι προσφορές ήταν ουσιαστικά «φορτισμένοι» φορείς της βόρειας γεωμαγνητικής συχνότητας που μεταφέρονταν στον Νότο, κρατώντας τις δύο περιοχές σε μόνιμη πνευματική σύζευξη!!!

Η Ιερή Γεωμετρία των Highlands: Callanish, Iona και η Ανατομία του Γνάις

Η Σκωτία δεν επιλέχθηκε τυχαία από τους Δρυίδες ως το κέντρο των Μυστηρίων τους. Η γεωλογική της ταυτότητα είναι μοναδική στον κόσμο.

Το Μυστικό του Λευϊσιανού Γνάις:

Το πέτρωμα πάνω στο οποίο είναι χτισμένο το Callanish και μεγάλο μέρος των Highlands είναι το Λευϊσιανό Γνάις.

Είναι ένας κρύσταλλος που έχει υποστεί ακραίες πιέσεις και θερμοκρασίες στα έγκατα της Γης για 3 δισεκατομμύρια χρόνια. Περιέχει υψηλή συγκέντρωση πυριτίου (χαλαζία).

Όταν οι Δρυίδες έχτιζαν τους κυκλικούς ναούς τους με αυτούς τους λίθους, δημιουργούσαν φυσικούς μετατροπείς συχνοτήτων.Ο χαλαζίας, υπό την επίδραση των βαρυτικών πιέσεων της Σελήνης και του Ήλιου κατά τις Ισημερίες, παράγει το φαινόμενο της πιεζοηλεκτρικής εκκένωσης…

Οι πέτρες κυριολεκτικά «τραγουδούσαν» σε υπόκωφες, υπόηχες συχνότητες, μη ακουστές στο ανθρώπινο αυτί, αλλά απόλυτα αντιληπτές από το νευρικό σύστημα και την επίφυση!

Η Ευθυγράμμιση της Iona και του Callanish

Αν τραβήξουμε μια νοητή γραμμή στον χάρτη της Σκωτίας, θα δούμε ότι τα μεγάλα δρυιδικά κέντρα, που αργότερα έγιναν κέντρα του κελτικού χριστιανισμού, όπως το ιερό νησί της Iona (καθαρά ελληνικό όνομα!), βρίσκονται πάνω στις ίδιες ακριβώς ενεργειακές γραμμές (Ley Lines) που διαπερνούν τη Μεγάλη Βρετανία και συνδέονται με το Stonehenge και το Carnac στη Γαλλία.

Η Iona ήταν το νησί των Δρυίδων πριν ο Άγιος Κολούμπα το μετατρέψει σε μοναστήρι. Γιατί; Επειδή εκεί το πέτρωμα της Γης λεπταίνει, και το μαγνητικό πεδίο παρουσιάζει σταθερές ανωμαλίες που επιτρέπουν στην ανθρώπινη συνείδηση να αποκολληθεί εύκολα από το υλικό πεδίο και να βιώσει την έκσταση!

Το Μυστικό της Αειζωίας: Η Κατάργηση του Χρονικού Γραμμικού Φράγματος

Φτάνουμε, λοιπόν, στον πυρήνα της Γνώσης των Δρυίδων, αυτόν που θα βιώσουμε στο ταξίδι της Σχολής Αειζωίας φέτος τον Σεπτέμβριο, κοντα στη φθινοπωρινή ισημερία…

Ποιο ήταν το απόλυτο μυστικό της Αειζωίας;

Ο σύγχρονος άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον χρόνο ως μια ευθεία γραμμή: Γέννηση, Νεότητα, Γήρας, Θάνατος. Αυτή η γραμμική αντίληψη είναι η πηγή του υπαρξιακού του τρόμου.

Οι Δρυίδες, έχοντας μελετήσει τον Υπερβόρειο Απόλλωνα, είχαν κατανοήσει ότι ο χρόνος είναι σπειροειδής και κυκλικός.

Η Αειζωία είναι η ικανότητα του ανθρώπου να μετατοπίσει το κέντρο της συνείδησής του από την περιφέρεια του κύκλου (όπου υπάρχει η φθορά και ο χρόνος) στο κέντρο του κύκλου (όπου υπάρχει η απόλυτη ακινησία και η αθανασία).

Όταν συντονίζεσαι με τον ρυθμό της βελανιδιάς, που ζει για χίλια χρόνια, ή με τον ρυθμό των λίθων του Callanish, που υπάρχουν για δισεκατομμύρια έτη, ο δικός σου εσωτερικός χρόνος επιβραδύνεται…!

Τα κύτταρά σου σταματούν να δέχονται την εντολή της αυτοκαταστροφής. Αυτό είναι το μυστικό της δρυιδικής αναγέννησης! Δεν πέθαιναν, αλλά «μεταμορφώνονταν», περνώντας από το ένα επίπεδο ύπαρξης στο άλλο με πλήρη επίγνωση, χωρίς να χάνουν τη μνήμη των προηγούμενων ενσαρκώσεών τους (μας θυμίζει λιγο Ελευσίνια Μυστηρια;).

Αυτός είναι ο λόγος που δεν φοβούνταν τον θάνατο και πολεμούσαν με μια ορμή που τρομοκρατούσε τις ρωμαϊκές λεγεώνες.

Η Φθινοπωρινή Ισημερία

Το ταξίδι της Σχολής Αειζωίας στη Σκωτία φέτος τον Σεπτέμβριο δεν σχεδιάστηκε με βάση τις τουριστικές ανέσεις, αλλά με βάση την Αρχαία Αστρονομική Γεωδαισία.

Η Φθινοπωρινή Ισημερία είναι η μοναδική ημέρα του χρόνου όπου οι δύο πόλοι της Γης βρίσκονται σε ίση απόσταση από τον Ήλιο. Το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη χαλαρώνει. Οι «πύλες» ανάμεσα στον ορατό και τον αόρατο κόσμο ανοίγουν.

Πηγαίνουμε στη Σκωτία λοιπόν
τον Σεπτέμβριο για να συνδεθούμε με ενα άγνωστο και ξεχασμενο Ενεργειακό Κανάλι που λίγοι γνωρίζουν… Εκεί που οι Δρυίδες υποδέχονταν τον Υπερβόρειο Απόλλωνα, θα σταθούμε κι εμείς με Γνωση και Επίγνωση.

Όχι για να αναπαράγουμε θεωρίες…

Αλλά για να εκθέσουμε το νευρικό μας σύστημα στις ίδιες ακριβώς συχνότητες που διαμόρφωσαν τη σοφία ολόκληρης της Ευρώπης!!!

Όταν θα αγγίξεις το Λευϊσιανό Γνάις στο Callanish στην ισημερία , συνδέεσαι με το Χρυσό Βέλος του Άβαρι! Καί εισάγεις στον οργανισμό σου τον κώδικα της Αειζωίας, τη γνώση ότι είσαι φτιαγμένος από το ίδιο αθάνατο Φως που κάθε χειμώνα ταξιδεύει στον Βορρά για να θυμίσει στην Ψυχή την ουράνια καταγωγή της…

Αυτή ήταν μια μικρή εισαγωγή για το τι θα ακολουθήσει στο Μυητικό Ταξίδι της Σχολής Αειζωίας φέτος τον Σεπτέμβριο (οι θεσεις εχουν συμπληρωθεί…)

Τα υπόλοιπα απο κοντά και ως βίωμα και ως Υψηλή Γνώση που θα μας αφήσει άφωνους!!!

Με Αγάπη
Διονυσια
♥️