Οι τρεις μεγάλοι κατακλυσμοί της ελληνικής προϊστορίας: Ωγύγης, Δευκαλίων, Δάρδανος και η χαμένη κοσμική γραφή (Μέρος Α΄)

Ένα άρθρο για λίγους – με μια κρυφή ελπιδα πως θα διαψευστώ και θα διαβαστεί τελικά από πάρα πολλούς, καθώς κρυβει μυστικά Αρχέγονου Κώδικα και Ανωτερης Κατανόησης της πραγματικότητας… Αυτο είναι το πρώτο μέρος, ακομη πιο συγκλονιστικό το δεύτερο μέρος του άρθρου

Εισαγωγή: Η Μεγάλη Αμνησία και η Αποσιωπημένη Ιστορία

Η σύγχρονη συμβατική ιστοριογραφία επιμένει σε ένα στενό και ασφυκτικό δόγμα: ότι ο ανθρώπινος πολιτισμός κινήθηκε γραμμικά, ξεκινώντας από έναν άξεστο πρωτογονισμό για να φτάσει δήθεν ομαλά στις απαρχές των ιστορικών χρόνων, γύρω στο 3000 π.Χ.

Σύμφωνα με αυτό το αφήγημα, η μνήμη των αρχαίων λαών για κατακλυσμούς και καταστροφές δεν είναι τίποτα περισσότερο από «μυθοπλασίες», «αλληγορίες» ή φοβικά παραμύθια ανθρώπων που τρόμαζαν με τα φυσικά φαινόμενα.

Όμως τα κείμενα των αρχαίων ιστορικών, των γεωγράφων και των ιερατείων διασώζουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.

Στον πλατωνικό Τίμαιο, ο Αιγύπτιος αρχιερέας της Σάιδος κοιτάζει κατάματα τον νομοθέτη Σόλωνα και αποκαλύπτει την αιτία αυτής της ιστορικής τύφλωσης:

«Σόλωνα, Σόλωνα, εσείς οι Έλληνες μένετε πάντα παιδιά και δεν υπάρχει ανάμεσά σας γέροντας… Είστε όλοι νέοι στις ψυχές, γιατί δεν κρατάτε μέσα σας καμία αρχαία δοξασία από παλιά παράδοση, ούτε καμία γνώση λευκασμένη από τον χρόνο. Πολλές και ποικίλες καταστροφές των ανθρώπων έχουν συμβεί και θα ξανασυμβούν, οι μεγαλύτερες με τη φωτιά και το νερό… Εσείς θυμάστε μονάχα έναν κατακλυσμό, ενώ είχαν προηγηθεί τόσοι άλλοι!»

Η αρχαία ελληνική παράδοση δεν υπήρξε ποτέ μονοδιάστατη. Δεν αναγνώρισε ποτέ έναν και μοναδικό «παγκόσμιο κατακλυσμό» τύπου Νώε…

Αντίθετα, διέσωσε την ακριβή μνήμη τριών διαδοχικών, καταστροφικών κατακλυσμών που σημάδεψαν την ελληνική χερσόνησο και τη Μεσόγειο:

• Τον Κατακλυσμό του Ωγύγου
• Τον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνος
• Τον Κατακλυσμό του Δαρδάνου

Αυτά τα τρία κοσμικά συμβάντα δεν ήταν απλές βροχοπτώσεις. Ήταν βίαιες γεωλογικές και αστρονομικές ανατροπές που εξαφάνισαν ακμάζουσες προκατακλυσμιαίες κοινωνίες, αναδιαμόρφωσαν τη γεωγραφία του Αιγαίου και κατέστρεψαν τα πρώτα συστήματα γραφής, αφήνοντας την ανθρωπότητα σε κατάσταση συλλογικού σοκ και αναγκαστικής επανεκκίνησης.

Ας ανοίξουμε τα πραγματικά αρχεία αυτών των τριών μεγάλων γεγονότων: Πότε συνέβησαν, γιατί ξέσπασαν, τι ακριβώς διαδραματίστηκε και ποια είναι τα άγνωστα διαμάντια γνώσης που η ακαδημαϊκή ιστορία προτιμά να κρατά στο σκοτάδι.

1. Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΩΓΥΓΟΥ: ΤΟ ΠΛΑΝΗΤΙΚΟ ΣΟΚ ΚΑΙ Ο «ΩΓΥΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ»

Πότε τοποθετείται χρονολογικά

Ο Κατακλυσμός του Ωγύγου καταγράφεται από τους αρχαίους χρονογράφους (Καλλισθένης, Ιούλιος Αφρικανός, Ευσέβιος) ως το αρχαιότερο από τα τρία συμβάντα. Στη συμβατική ιστορική συμπίεση των κλασικών χρόνων, τοποθετήθηκε γύρω στο 2100-1800 π.Χ. για να χωρέσει στις βασιλικές γραμμές των Αθηνών.

Ωστόσο, η σύγχρονη εναλλακτική γεωμυθολογία και η αστρονομική αναδρομή δείχνουν ότι το βαθύτερο υπόβαθρο του κατακλυσμού αυτού ανάγεται στο τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων και τη δραματική κλιματική ανατροπή της Νεότερης Δρυάδος, περίπου μεταξύ 10.500 και 9.500 π.Χ.

Ποιος ήταν ο Ωγύγης και τι σημαίνει το όνομά του

Ο Ωγύγης παραδίδεται ως ο πρώτος αυτόχθων ηγεμόνας της Βοιωτίας και της Αττικής, εξ ου και η Αττική ονομαζόταν αρχικά Ὠγυγία. Το όνομά του αποτελεί το πρώτο γλωσσικό κλειδί:

• Η λέξη ὠγύγιος στην αρχαία ελληνική γλώσσα δηλώνει το απύθμενο, το αρχέγονο, το προαιώνιο, αυτό που χάνεται στα βάθη των αιώνων και δεν μπορεί να μετρηθεί με ανθρώπινα μέτρα.
• Συνδέεται άμεσα με τον Ὠκεανό και την πρωταρχική υδάτινη άβυσσο. Ο Ωγύγης ήταν ο φύλακας του ορίου ανάμεσα στον παλιό, χαμένο κόσμο και στη νέα εποχή.

Τι ακριβώς συνέβη

Ο κατακλυσμός αυτός δεν ήταν μια απλή κακοκαιρία. Τα αρχαία κείμενα αναφέρουν ότι τα ύδατα ξεπήδησαν με τεράστια πίεση μέσα από τα σπλάχνα της γης, ενώ ταυτόχρονα τεράστια παλιρροϊκά κύματα σάρωσαν τις ακτές.

Η λίμνη της Κωπαΐδας υπερχείλισε βίαια, πνίγοντας τις πρώτες πρωτο-μινυακές εγκαταστάσεις. Η Αττική και μεγάλο μέρος της Στερεάς Ελλάδας βυθίστηκαν κάτω από τόνους νερού και ιλύος. Οι πόλεις των πεδιάδων αφανίστηκαν ολοκληρωτικά.

Η καταστροφή ήταν τόσο απόλυτη, ώστε οι αρχαίοι ιστορικοί χρησιμοποίησαν τον όρο «Ωγύγιος Χρόνος» για να περιγράψουν μια περίοδο αιώνων που ακολούθησε: ένα τεράστιο ιστορικό κενό, κατά το οποίο η Αττική παρέμεινε έρημη, ακατοίκητη και βυθισμένη στο σκοτάδι της λήθης, καθώς δεν υπήρχε κανείς να καταγράψει τα γεγονότα.

Το Ανορθόδοξο Μυστικό: Η Αλλαγή της Τροχιάς του Πλανήτη Αφροδίτη

Ο σπουδαίος Ρωμαίος λόγιος Μάρκος Τερέντιος Βάρρων, βασιζόμενος σε χαμένα αρχαιοελληνικά χρονικά, διασώζει ένα συγκλονιστικό αστρονομικό γεγονός που η σύγχρονη επιστήμη αποφεύγει να αγγίξει:

Κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού του Ωγύγου, συνέβη ένα πρωτοφανές ουράνιο παράδοξο στον πλανήτη Αφροδίτη (που τότε ονομαζόταν Ἕσπερος και Φωσφόρος). Ο πλανήτης άλλαξε ξαφνικά χρώμα, μέγεθος, οπτικό σχήμα και τροχιά μέσα στον ουράνιο θόλο!

Αυτό το ιστορικό διαμάντι αποκαλύπτει ότι ο κατακλυσμός του Ωγύγου δεν ήταν ένα απομονωμένο καιρικό φαινόμενο. Ήταν το άμεσο αποτέλεσμα μιας μεγάλης κοσμικής διαταραχής, της διέλευσης ενός τεράστιου κομητικού σώματος ή πρωτοπλανήτη από το εσωτερικό του ηλιακού μας συστήματος. Η βαρυτική και ηλεκτρομαγνητική έλξη αυτού του σώματος επηρέασε τόσο την Αφροδίτη όσο και τη Γη, προκαλώντας στιγμιαία επιβράδυνση της περιστροφής, μετατόπιση του γήινου άξονα και τη βίαιη έξοδο των υπόγειων υδροφόρων οριζόντων στην επιφάνεια.

Η Γραφή της Εποχής

Πριν από τον Ωγύγο υπήρχε η πρωταρχική Πρωτο-Πελασγική Ιερογλυφική γραφή, ένα σύστημα συμβόλων χαραγμένο σε βράχους και μεγαλιθικά ιερά, που δεν λειτουργούσε ως εμπορικό αλφάβητο, αλλά ως κραδασμική αποτύπωση φυσικών νόμων…

Μετά τη συντριβή του Ωγύγου, οι επιγραφές αυτές σκεπάστηκαν από μέτρα λάσπης, οι φορείς της γνώσης χάθηκαν και η γλώσσα περιορίστηκε στην προφορική επιβίωση των λίγων ορεσίβιων.

2. Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΟΣ: Η ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΟΥ ΧΑΛΚΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΕΠΙΓΡΑΦΟΙ ΛΙΘΟΙ

Πότε τοποθετείται χρονολογικά

Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος είναι ο διασημότερος και αναλυτικότερα καταγεγραμμένος. Το περίφημο Πάριο Μάρμαρο, το αρχαιότερο χρονολογικό ανάγλυφο αρχείο του αρχαιοελληνικού κόσμου, χρονολογεί με απόλυτη ακρίβεια τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος στο 1528 π.Χ.

Παρόλα αυτά, η γεωμυθολογική έρευνα δείχνει ότι το ανάγλυφο κατέγραψε την τελευταία επανάληψη ενός φαινομένου που είχε βαθύτερες ρίζες στην 3η και 4η χιλιετία π.Χ. (περίπου 3.500 – 3.200 π.Χ.), αλλά και τις τεκτονικές ανακατατάξεις που συνδέθηκαν αργότερα με τη γιγαντιαία έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας.

Γιατί συνέβη: Η Αλληγορία του Λυκάονος και η Ύβρις της Ύλης

Εδώ τα αρχαία κείμενα αποκαλύπτουν μια βαθιά φιλοσοφική και κοσμική αιτία. Ο Ησίοδος και ο Απολλόδωρος αναφέρουν ότι ο Ζευς αποφάσισε να εξαφανίσει το λεγόμενο «Χάλκινο Γένος» των ανθρώπων.

Το Χάλκινο Γένος ήταν μια κοινωνία που είχε προσκολληθεί ολοκληρωτικά στην πυκνή ύλη, στη σκληρότητα του μετάλλου και στην τεχνολογική αλαζονεία. Είχαν χάλκινα σπίτια, χάλκινα όπλα και είχαν αποκοπεί πλήρως από τους λεπτούς ρυθμούς της φύσης και του πνεύματος.

Το μυθολογικό σύμβολο αυτής της έκπτωσης τοποθετείται στην Αρκαδία, μέσα από την αλληγορική μορφή του βασιλιά Λυκάονα. Ο μύθος λέει ότι ο Λυκάων θέλησε να δοκιμάσει τη θεία δικαιοσύνη προσφέροντας ένα ανίερο, βέβηλο γεύμα στον Δία, με αποτέλεσμα να μεταμορφωθεί σε λύκο.

Στην εναλλακτική και μυητική αποκωδικοποίηση, η ιστορία αυτή δεν περιγράφει ένα κυριολεκτικό γεγονός, αλλά αποτελεί έναν αρχέγονο συμβολικό κώδικα:

• Ο Λυκάων είναι η προσωποποίηση του ανθρώπου που θηριωδοποιείται, που αφήνει τα κτηνώδη και άγρια ένστικτα να κατασπαράξουν τη φωτεινή, ανώτερη φύση της ψυχής (η «καταβρόχθιση» του αγνού και αθώου στοιχείου μέσα στον άνθρωπο).
• Η μεταμόρφωσή του σε λύκο συμβολίζει την πλήρη πνευματική παραμόρφωση μιας ολόκληρης κοινωνίας που εκπίπτει στον νόμο της ζούγκλας, του άκρατου ατομισμού και του σκότους.

Το Χάλκινο Γένος είχε γίνει ένα άγονο, επικίνδυνο έκτρωμα που παραβίαζε τη συμπαντική αρμονία. Η φύση, ως ζωντανός οργανισμός, έπρεπε να ξεπλύνει το μίασμα της αλαζονείας και να αποκαταστήσει την ισορροπία.

Τι ακριβώς συνέβη

Ο ουρανός σκοτείνιασε, ο Νότος άνεμος άρχισε να πνέει με αφάνταστη μανία και για εννέα ημέρες και εννέα νύχτες ξέσπασε μια κατακλυσμιαία νεροποντή…

Η Θεσσαλία έγινε μια απέραντη θάλασσα. Ο Πηνειός δεν μπορούσε να διοχετεύσει τα νερά, η κοιλάδα των Τεμπών έκλεισε από καταπτώσεις βράχων και τα νερά σκέπασαν ολόκληρη την κεντρική Ελλάδα και την Πελοπόννησο.

Μόνο ο Δευκαλίων, έχοντας την προειδοποίηση του πατέρα του, Προμηθέως (της Προ-μήθειας, του Προνοητικού Νου), κατασκεύασε μια ξύλινη Λάρνακα (κιβωτό). Μέσα σε αυτήν επιβίωσε μαζί με τη σύζυγό του, την Πύρρα (κόρη του Επιμηθέως και της Πανδώρας).

Το Ανορθόδοξο Μυστικό: Ο Πύθων των Δελφών και οι Τοξικές Αναθυμιάσεις

Πού προσάραξε η Λάρνακα του Δευκαλίωνος; Η επικρατέστερη αρχαία παράδοση αναφέρει τον Παρνασσό, ακριβώς πάνω από την περιοχή των Δελφών.

Εκεί αποκαλύπτεται ένα από τα μεγαλύτερα γεωμυθολογικά μυστικά:

Στους Δελφούς κατοικούσε ο φοβερός δράκοντας Πύθων, ο οποίος φύλασσε το αρχέγονο μαντείο της Γαίας.

Στην πραγματική, ιστορική ανάγνωση, ο Πύθων δεν ήταν ένα τέρας με φτερά και λέπια. Ήταν η προσωποποίηση των τοξικών, δηλητηριωδών αναθυμιάσεων και της τεράστιας σήψης (ιλύος) που άφησε πίσω του ο κατακλυσμός! Το ίδιο το όνομα Πύθων προέρχεται απευθείας από το αρχαίο ρήμα πύθω, που σημαίνει σαπίζω, αποσυντίθεμαι.

Τα λιμνάζοντα νερά, γεμάτα ύλη που αποσυντίθετο κάτω από τη λάσπη, δημιουργούσαν θανατηφόρα αέρια που απειλούσαν τους λιγοστούς επιζώντες. Τότε παρενέβη ο Απόλλων, η ηλιακή ακτινοβολία, οι ισχυρές ακτίνες του φωτός (τα «χρυσά βέλη» του θεού), που στέγνωσε τη γη, διέλυσε τα τοξικά νέφη και «σκότωσε» τον Πύθωνα.

Η ίδρυση του ιερού των Δελφών δεν ήταν απλώς θρησκευτική πράξη. Ήταν η εγκαθίδρυση του πρώτου μεγάλου γεωδαιτικού, κλιματικού και πνευματικού κέντρου επανεκκίνησης της ελληνικής φυλής.

Η Αποκρυπτογράφηση των «Λάων»: Πώς Γεννήθηκε ο Λαός

Μετά την υποχώρηση των υδάτων, ο Δευκαλίων και η Πύρρα προσεύχονται στον βωμό της Θέμιδος. Ο χρησμός τους προστάζει να καλύψουν τα πρόσωπά τους και να ρίξουν πίσω τους τα «οστά της μητέρας τους».

• Μητέρα όλων ήταν η Γη (Γαία), και οστά της ήταν οι πέτρες (λᾶες).
• Οι πέτρες που έριξε ο Δευκαλίων έγιναν άνδρες, και οι πέτρες της Πύρρας έγιναν γυναίκες.

Από τη ρίζα λᾶας (πέτρα) γεννήθηκε η ελληνική λέξη ΛΑΟΣ!

Όμως πίσω από αυτόν τον πανέμορφο συμβολισμό κρύβεται ένα βαθύτερο ιστορικό γεγονός: Οι «λίθοι» που έριξαν πίσω τους δεν ήταν τυχαίες κοτρώνες. Ήταν οι ενεπίγραφοι λίθοι, οι διασωθείσες λίθινες στήλες των παλαιών νόμων και των ηθικών κανόνων!!!

Ρίχνοντας τους λίθους, ο Δευκαλίων και η Πύρρα δεν δημιούργησαν ανθρώπους από το πουθενά. Επανεκπαίδευσαν τους επιζήσαντες πρωτόγονους ορεσίβιους με βάση τους αρχαίους χαραγμένους νόμους, μετατρέποντας μια άμορφη μάζα τρομοκρατημένων ανθρώπων σε οργανωμένο ΛΑΟ!

Από την ένωση του Δευκαλίωνος και της Πύρρας γεννιέται ο Έλλην, ο οποίος με τη σειρά του γεννά τους γενάρχες των ελληνικών φύλων (Δώρος, Ξούθος, Αίολος). Η γραφή ξαναγεννιέται μέσα από τις πρώτες συλλαβικές αποτυπώσεις, που αργότερα θα δώσουν τις γραφές της Εποχής του Χαλκού.

3. Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΡΔΑΝΟΥ: ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ

Πότε τοποθετείται χρονολογικά

Ο Κατακλυσμός του Δαρδάνου είναι ο τρίτος χρονολογικά. Στη μυθολογική αφήγηση τοποθετείται λίγες γενιές πριν από τον Τρωικό Πόλεμο, γύρω στο 1400 – 1300 π.Χ.

Εντούτοις, η σύγχρονη υποθαλάσσια γεωλογία (μελέτες Ryan-Pitman και νεότερες ωκεανογραφικές έρευνες) συνδέει αυτό το γεγονός με τη μεγάλη τεκτονική ρήξη του Βοσπόρου, η οποία τοποθετείται από πολλούς ερευνητές γύρω στο 5.600 π.Χ., ενώ άλλα στρώματα καταστροφών επιβεβαιώνουν μια σειρά από διαδοχικές πλημμύρες μέχρι και τα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ.

Τι ακριβώς συνέβη

Ο Δάρδανος βασίλευε στην ιερή νήσο Σαμοθράκη, η οποία εκείνη την εποχή ονομαζόταν Σαόννησος ή Δαρδανία και είχε πολύ μεγαλύτερη χερσαία έκταση από τη σημερινή…

Ο ιστορικός Διόδωρος ο Σικελιώτης (στο 5ο Βιβλίο της Ιστορικής Βιβλιοθήκης) καταγράφει τη ζωντανή μαρτυρία των ιερέων της Σαμοθράκης:

Πριν από τον κατακλυσμό, ο Εύξεινος Πόντος (η Μαύρη Θάλασσα) δεν επικοινωνούσε με τη Μεσόγειο. Ήταν μια τεράστια, κλειστή εσωτερική λίμνη, η στάθμη της οποίας βρισκόταν δεκάδες μέτρα ψηλότερα από εκείνη του Αιγαίου.

Καθώς οι γιγαντιαίοι ποταμοί της Ευρώπης, ο Ίστρος (Δούναβης), ο Βορυσθένης (Δνείπερος) και ο Τάναϊς (Ντον), διοχέτευαν ασταμάτητα νερό, η πίεση των υδάτων έγινε αφόρητη…

Κάποια στιγμή, ένα κολοσσιαίο σεισμικό γεγονός έσπασε το φυσικό φράγμα των Κυανέων Βράχων. Ένας τρομακτικός καταρράκτης έσκισε τη στεριά, ανοίγοντας τα στενά του Βοσπόρου και του Ελλησπόντου.

Τα νερά της Μαύρης Θάλασσας ξεχύθηκαν με ασύλληπτη μανία μέσα στο Αιγαίο Πέλαγος.

Η Σαμοθράκη χτυπήθηκε από γιγαντιαία παλιρροϊκά κύματα. Ολόκληρες παραλιακές πόλεις και εύφορες πεδιάδες του νησιού καταποντίστηκαν μέσα σε λίγες ώρες. Οι κάτοικοι κατέφυγαν πανικόβλητοι στις απόκρημνες κορυφές του όρους Σάος (το σημερινό όρος Φεγγάρι), φτιάχνοντας βωμούς για να σωθούν.

Ο Δάρδανος, βλέποντας το βασίλειό του να καταστρέφεται, κατασκεύασε μια σχεδία από φουσκωτά δέρματα και παρασύρθηκε από τα θαλάσσια ρεύματα προς τις απέναντι ακτές της Μικράς Ασίας. Εκεί, στους πρόποδες του όρους Ίδη, ίδρυσε τη Δαρδανία, την πόλη που αργότερα έγινε η μυθική Τροία.

Το Ανορθόδοξο Μυστικό: Οι Υποβρύχιοι Ναοί και το Εξωγήινο Παλλάδιο

Ο Διόδωρος διασώζει μια μοναδική ιστορική λεπτομέρεια:

Αιώνες μετά τον κατακλυσμό του Δαρδάνου, οι ψαράδες της Σαμοθράκης έβλεπαν στα ανοιχτά του νησιού, μέσα στα καταγάλανα νερά, τα πέτρινα κιονόκρανα, τα κατώφλια και τα ερείπια των βυθισμένων ναών, πάνω στα οποία σκάλωναν συχνά τα δίχτυα τους!!!

Όμως το πιο κρυφό στοιχείο αφορά το αντικείμενο που πήρε μαζί του ο Δάρδανος για να θεμελιώσει τη νέα του πόλη: το Παλλάδιο.

Το Παλλάδιο δεν ήταν ένα απλό ξόανο (ξύλινο άγαλμα). Σύμφωνα με την απόκρυφη παράδοση, ήταν ένα αντικείμενο που «έπεσε από τον ουρανό» (διοπετές), κατασκευασμένο από ένα άγνωστο, μετεωριτικό κράμα μετάλλων, το οποίο εξέπεμπε ένα ενεργειακό πεδίο προστασίας.

Ο Δάρδανος το μετέφερε από τα άδυτα των Μυστηρίων της Σαμοθράκης στην Τροία. Όσο το Παλλάδιο βρισκόταν μέσα στα τείχη, η Τροία ήταν ενεργειακά απόρθητη. Μόνο όταν ο Οδυσσέας και ο Διομήδης κατάφεραν να εισχωρήσουν στα άδυτα και να το κλέψουν, μπόρεσε η πόλη να κατακτηθεί από τους Αχαιούς.

Η Μυστική Γλώσσα των Καβείρων

Στη Σαμοθράκη διατηρήθηκε, σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, η «Καβειρική Γλώσσα».

Ήταν μια πανάρχαια, ιδιωματική διάλεκτος που χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά στις ιερές τελετές και στις μυήσεις των Μεγάλων Θεών.

Δεν την καταλάβαινε κανένας αμύητος Έλληνας.

Αυτή η γλώσσα ήταν χαραγμένη πάνω σε αρχαίες λίθινες πλάκες στα άδυτα του ανακτόρου των Μυστηρίων. Περιείχε τις μαθηματικές και φυσικές φόρμουλες προστασίας από τα κύματα, τους σεισμούς και τους κατακλυσμούς. Οι μύστες που μυούνταν στη Σαμοθράκη λάμβαναν μια πορφυρή ζώνη και ένα σιδερένιο μαγνητικό δαχτυλίδι, σύμβολα του ελέγχου των δυνάμεων της φύσης.

Η Μεγάλη Εικόνα: Πώς Εξαφανίστηκε η Προκατακλυσμιαία Γραφή

Το μεγαλύτερο ερώτημα που πλανάται πάνω από την αρχαιολογία είναι το εξής:

«Αν υπήρχε τόσο σπουδαίος πολιτισμός πριν από τους κατακλυσμούς, πού είναι τα γραπτά τους κείμενα; Γιατί δεν βρίσκουμε βιβλιοθήκες;»

Η απάντηση κρύβεται στους ίδιους τους φυσικούς νόμους της καταστροφής:

• Η καταστροφή των υλικών φορέων:

Τα προκατακλυσμιαία αρχεία ήταν γραμμένα σε οργανικά υλικά (κατεργασμένα δέρματα, ξύλινες πινακίδες όπως αυτή του Δισπηλιού, πάπυροι) ή σε λεπτά φύλλα μετάλλων. Όταν δισεκατομμύρια τόνοι νερού, πέτρας και λάσπης σαρώνουν μια περιοχή, τα οργανικά υλικά αποσυντίθενται μέσα σε λίγα χρόνια, ενώ τα μέταλλα οξειδώνονται και θάβονται σε απρόσιτα βάθη δεκάδων μέτρων κάτω από τον σημερινό υδροφόρο ορίζοντα.

• Η μετατόπιση του πληθυσμού στα βουνά:

Όσοι επιβιώνουν από έναν κατακλυσμό είναι σχεδόν πάντοτε οι κάτοικοι των ορεινών όγκων, άνθρωποι πρακτικοί, αγρότες και ποιμένες. Οι επιστήμονες, οι αρχιτέκτονες, οι ιερείς και οι γραφείς ζουν πάντοτε στα μεγάλα αστικά κέντρα των πεδιάδων και των λιμανιών, τα οποία εξαφανίζονται πρώτα.

• Η ανάγκη της άμεσης επιβίωσης:

Όταν τα νερά υποχωρούν, η πρώτη προτεραιότητα των επιζώντων δεν είναι να ανοίξουν σχολεία ή να γράψουν ιστορία. Είναι να βρουν τροφή, να ανάψουν φωτιά, να προστατευτούν από το κρύο και τα άγρια θηρία. Μέσα σε δύο μόλις γενιές, η ικανότητα της γραφής χάνεται από τη μάζα του πληθυσμού.

• Η ιερή κλείδα της προφορικής μνήμης:

Οι ελάχιστοι Μύστες που επέζησαν στα ιερά σπήλαια (όπως στο Ιδαίον Άντρον της Κρήτης, στα σπήλαια του Παρνασσού και στη Σαμοθράκη) πήραν μια συνειδητή απόφαση: να μην ξαναεμπιστευτούν τη γνώση σε εύθραυστα υλικά…

Έκρυψαν την κοσμική γνώση, τις τροχιές των άστρων και τα ιστορικά γεγονότα των κατακλυσμών μέσα σε κωδικοποιημένους μύθους, δημοτικά τραγούδια και επικά ποιήματα.

Έτσι γεννήθηκε η προφορική επική παράδοση. Ο ανυποψίαστος λαός τραγουδούσε για αιώνες ιστορίες για θεούς, τέρατα, άρματα και πλημμύρες, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη, μέχρι να έρθει η στιγμή που οι απόγονοί τους θα εφεύρισκαν ξανά το αλφάβητο για να αποτυπώσουν την αρχαία αλήθεια στα ομηρικά έπη και στις τραγωδίες.

Επίλογος Μέρους Α΄: Το Προανάκρουσμα για την Άβυσσο του Χρόνου

Οι τρεις μεγάλοι κατακλυσμοί του Ωγύγου, του Δευκαλίωνος και του Δαρδάνου αποτελούν τις τελευταίες, πιο πρόσφατες πράξεις ενός αρχαίου δράματος. Αναδιαμόρφωσαν το Αιγαίο, γέννησαν τον ιστορικό ελληνικό λαό και χάραξαν τα όρια του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε σήμερα.

Όμως, όσο συγκλονιστικοί κι αν είναι αυτοί οι τρεις κατακλυσμοί, δεν ήταν οι πρώτοι…

Πίσω από τον Ωγύγη, πέρα από το 10.000 π.Χ., ανοίγεται ένα αχανές χρονικό βάθος εκατοντάδων χιλιάδων ετών. Εκεί όπου η Γη δεν καταστράφηκε από νερό, αλλά από κοσμικό πυρ… Εκεί όπου η Βόρεια Αφρική ήταν ένας καταπράσινος παράδεισος με μια γιγαντιαία εσωτερική θάλασσα… Εκεί όπου περπάτησαν οι πρωταρχικές τιτανικές γενεές των Κυκλώπων…

Στο Μέρος Β΄, θα ταξιδέψουμε πίσω από την αυγή της καταγεγραμμένης ιστορίας, για να εξερευνήσουμε:

• Τον μυστηριώδη Κατακλυσμό του Φαέθοντος και την παγκόσμια πύρινη εκπύρωση
• Τη βύθιση της Τριτωνίδος Λίμνης στη σημερινή Σαχάρα και το μυστικό της Αθηνάς Τριτογένειας
• Τον αρχέγονο καταποντισμό της Αρχαίας Αιγηίδος, 120.000 χρόνια πριν, και τις πρώτες κραδασμικές γραφές της ανθρωπότητας.

Η αληθινή ιστορία της καταγωγής μας μόλις άρχισε να αποκαλύπτεται.

ΠΗΓΕΣ & ΑΡΧΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ:

Πλάτων: Τίμαιος (21e-23c). Ο διάλογος Σόλωνος και Αιγυπτίου ιερέως της Σάιδος περί των περιοδικών καταστροφών διά πυρός και ύδατος και της αρχαίας αμνησίας των Ελλήνων.

• Πλάτων: Κριτίας (111a112a). Η γεωλογική περιγραφή της πρωταρχικής Αττικής και της διάβρωσης των εδαφών από τους διαδοχικούς κατακλυσμούς.
• Διόδωρος Σικελιώτης: Ιστορική Βιβλιοθήκη (Βιβλίο Ε΄, 47-48). Η παράδοση των ιερέων της Σαμοθράκης για τον κατακλυσμό του Δαρδάνου, τη ρήξη του Βοσπόρου, τις υποβρύχιες πόλεις και την αρχαία ιερατική γλώσσα.
• Μάρκος Τερέντιος Βάρρων (Marcus Terentius Varro): De Gente Populi Romani (διασωθέν απόσπασμα στον Αυγουστίνο, De Civitate Dei, XXI.. Η αστρονομική διαταραχή, αλλαγή τροχιάς, μεγέθους και χρώματος του πλανήτη Αφροδίτη επί βασιλείας Ωγύγου.
• Απολλόδωρος: Βιβλιοθήκη (Α΄ 7.2 & Γ΄ 8.1–2). Ο μύθος του Δευκαλίωνος, της Πύρρας, η Λάρνακα στον Παρνασσό και η αλληγορία του Λυκάονος στην Αρκαδία.
• Ησίοδος: Έργα και Ημέραι (στίχοι 140-155). Η άνοδος και η πτώση του «Χάλκινου Γένους».
• Παυσανίας: Ελλάδος Περιήγησις (Βοιωτικά ΙΧ. 5.1 & Αττικά Ι. 18.7). Οι παραδόσεις περί του Ωγύγου και η ερήμωση των βοιωτικών πεδιάδων.
• Πάριον Χρονικόν (Πάριο Μάρμαρο): Στήλη Α΄, στίχοι 4-7. Η επίσημη αρχαία χρονολόγηση του κατακλυσμού του Δευκαλίωνος.
• Ιούλιος Αφρικανός: Χρονογραφίαι (αποσπάσματα διασωθέντα από τον Ευσέβιο Καισαρείας, Ευαγγελική Προπαρασκευή, Χ. 10). Συγκριτικοί υπολογισμοί των ετών μεταξύ των κατακλυσμών Ωγύγου και Δευκαλίωνος.
• Σύγχρονη Γεωμυθολογία & Υποθαλάσσια Έρευνα:
• William Ryan & Walter Pitman: Noah’s Flood: The New Scientific Discoveries About The Event That Changed History (Γεωλογική διάρρηξη του Βοσπόρου).
• Γεώργιος Σιώκης & Ηλίας Μαριολάκος: Εργασίες Γεωμυθολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών για τις παλαιογεωγραφικές μεταβολές του Αιγαίου και των ελληνικών λιμνών.

© Διονυσία Κλαρνετατζή – Σχολή Αειζωίας. Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση απευθείας από την ιστοσελίδα μας με ενεργό σύνδεσμο. Παρακαλώ για copy-paste του άρθρου μόνο με πλήρη αναφορά της πηγής και ενεργό σύνδεσμο της Σχολής Αειζωίας, προς αποφυγή σύγχυσης, παρερμηνείας ή παρεξηγήσεων.