Όταν Η Προομηρική/Πελασγική Γλώσσα Συναντά Τον Ερμή Τρισμέγιστο...

Α, Ε, Η, Ι, Ο, Υ, Ω & Κοσμική Εναρμόνιση

Είναι κάποια ντοκουμέντα που η επίσημη εκπαίδευση προτίμησε να αφήσει στο περιθώριο μιας υποσημείωσης. Όχι επειδή είναι άγνωστα, αλλά επειδή δεν ταιριάζουν εύκολα στην εικόνα που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε για την αρχαία γλώσσα.

Μας έμαθαν ότι το αλφάβητο είναι απλώς ένα σύστημα γραφής. Μια τυχαία αλληλουχία συμβόλων που δημιουργήθηκε για να υπηρετεί την καθημερινή επικοινωνία, το εμπόριο και τη διοίκηση.

Τι θα συνέβαινε όμως αν ανακάλυπτες ότι, για μια ολόκληρη παράδοση της αρχαιότητας, το ελληνικό αλφάβητο δεν ήταν απλώς γραφή, αλλά μια μαθηματική και ηχητική αρχιτεκτονική;

Τι θα γινόταν αν τα επτά φωνήεντα, Α, Ε, Η, Ι, Ο, Υ, Ω, θεωρούνταν από τους ίδιους τους αρχαίους τελετουργούς κάτι πολύ περισσότερο από γράμματα; Ένα μέσο με το οποίο η ανθρώπινη φωνή μπορούσε να εναρμονιστεί με την κοσμική τάξη;

Δύο ειναι οι πιο εντυπωσιακές μαρτυρίες και δεν προέρχονται από σύγχρονες θεωρίες ούτε από μυστικιστικά βιβλία του τελευταίου αιώνα.

Η πρώτη βρίσκεται μέσα σε αρχαία ελληνικά κείμενα και στους περίφημους Ελληνικούς Μαγικούς Παπύρους της ελληνορωμαϊκής Αιγύπτου.
Αλλά η πιο ανατριχιαστική γραπτή μαρτυρία γι’ αυτόν τον κρυφό κώδικα των 7 φωνηέντων – η δεύτερη μαρτυρια- είναι γραμμένη μέσα στα πιο άβατα ιερά της Αρχαίας Αιγύπτου, εκεί όπου η πελασγική, προομηρική γλωσσική μήτρα συνάντησε την επιστήμη του Ερμή του Τρισμέγιστου….

…εκεί όπου η προομηρική γλώσσα, η αιγυπτιακή ιερατική παράδοση και ο ερμητισμός συνυφάνθηκαν σε ένα από τα πιο συναρπαστικά πνευματικά ρεύματα της αρχαιότητας.

Και τότε αρχίζει να σχηματίζεται μια εικόνα που δύσκολα αφήνει τον αναγνώστη αδιάφορο.

Η Σιωπή των Συμφώνων – Μέσα στα Άβατα του Νείλου

Στο σπάνιο έργο «Περὶ Ἑρμηνείας», που η αρχαιότητα απέδιδε στον Δημήτριο τον Φαληρέα, διασώζεται μία παρατήρηση η οποία εξακολουθεί να προκαλεί εντύπωση.

Περιγράφεται ότι στους αιγυπτιακούς ναούς, όταν οι ιερείς ύμνησαν τους θεούς, δεν χρησιμοποιούσαν πάντοτε κανονικές λέξεις.

Αντί γι’ αυτό, απέδιδαν μόνο τα φωνήεντα, σε μια συνεχόμενη μουσική ακολουθία, τόσο αρμονική ώστε, σύμφωνα με το ίδιο το κείμενο, οι ακροατές προτιμούσαν αυτή τη φωνητική μελωδία ακόμη και από τον ήχο της κιθάρας ή του αυλού.

Στάσου για μια στιγμή σε αυτή τη μαρτυρία.

Γιατί να αφαιρέσει κανείς όλα τα σύμφωνα και να αφήσει μόνο την καθαρή πνοή της φωνής;
Μήπως επειδή πίστευε ότι εκεί κρυβόταν η ουσία του ίδιου του λόγου;

Δεν είναι τυχαίο ότι οι αρχαίοι γραμματικοί χαρακτήριζαν τα φωνήεντα «φωνήεντα», δηλαδή γράμματα που διαθέτουν δική τους φωνή, ενώ τα σύμφωνα είναι εκείνα που απλά «συμφωνούν» με τα φωνήεντα για να δημιουργηθεί ο λόγος.

Το Β δεν μπορεί να υπάρξει μόνο του.
Το Γ δεν μπορεί να υπάρξει μόνο του.
Το Κ δεν μπορεί να υπάρξει μόνο του.

Αντίθετα, το Α, το Ε, το Η ή το Ω μπορούν να σταθούν αυτόνομα.

Για τους αρχαίους αυτό δεν ήταν απλώς γλωσσολογική παρατήρηση.
Ήταν ένας συμβολισμός.

Η πνοή προηγείται της μορφής.
Η φωνή προηγείται της λέξης.
Η ζωή προηγείται της ύλης.

Οι Ελληνικοί Μαγικοί Πάπυροι και ο Κώδικας των Επτά Πλανητών

Η δεύτερη μεγάλη πηγή βρίσκεται στους περίφημους Papyri Graecae Magicae (PGM).

Πρόκειται για έναν τεράστιο θησαυρό ελληνικών κειμένων της ελληνορωμαϊκής Αιγύπτου, γραμμένων από τον 2ο αιώνα π.Χ. έως περίπου τον 5ο αιώνα μ.Χ.

Οι πάπυροι αυτοί περιέχουν ύμνους, επικλήσεις, τελετουργικά κείμενα και φιλοσοφικά στοιχεία, στα οποία συναντώνται επανειλημμένα μεγάλες ακολουθίες ελληνικών φωνηέντων.
Όχι μία φορά.
Όχι δύο.
Αλλά δεκάδες φορές.

Οι σειρές:
Α Ε Η Ι Ο Υ Ω
εμφανίζονται ξανά και ξανά, άλλοτε ως αυτόνομοι ύμνοι και άλλοτε ενσωματωμένες μέσα σε ιερά ονόματα θεοτήτων.

Σε ορισμένα αποσπάσματα γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακό.
Ο θεός προσφωνείται ως εκείνος που βρίσκεται «επάνω από τους επτά πόλους ΑΕΗΙΟΥΩ».

Σε άλλα σημεία γίνεται αναφορά στα «επτά άστρα ΑΕΗΙΟΥΩ».

Οι πάπυροι δεν εξηγούν λεπτομερώς γιατί.
Όμως δείχνουν ξεκάθαρα ότι οι συντάκτες τους δεν θεωρούσαν τις συγκεκριμένες ακολουθίες τυχαίες.

Αποτελούσαν μέρος μιας ιερατικής πρακτικής.
Μιας τελετουργικής γλώσσας όπου ο ίδιος ο ήχος είχε σημασία.

Και ακριβώς εδώ αρχίζει να εμφανίζεται μια ακόμη πιο συναρπαστική σύνδεση.

Στη μεταγενέστερη ερμητική και αποκρυφιστική παράδοση, κάθε ένα από τα επτά φωνήεντα αντιστοιχίστηκε με έναν από τους επτά τότε γνωστούς πλανήτες.

Δεν γνωρίζουμε αν αυτή η αντιστοίχιση υπήρχε ήδη όταν γράφτηκαν οι πάπυροι.
Γνωρίζουμε όμως ότι η παράδοση αυτή επιβίωσε επί αιώνες και αποτέλεσε βασικό στοιχείο της ερμητικής κοσμολογίας.

Για τους τελετουργούς εκείνης της εποχής, η εκφορά των επτά φωνηέντων δεν ήταν μια τυχαία μουσική άσκηση.
Ήταν μια απόπειρα να ευθυγραμμιστεί η ανθρώπινη φωνή με την αρμονία που πίστευαν ότι κυβερνά τον ουρανό.

Η Μουσική των Σφαιρών

Για να κατανοήσουμε γιατί τα επτά φωνήεντα απέκτησαν τόσο ξεχωριστή θέση σε αυτή την παράδοση, πρέπει να στραφούμε στον Πυθαγόρα και σε μία από τις πιο συναρπαστικές ιδέες της αρχαιότητας.

Οι Πυθαγόρειοι δίδασκαν ότι το Σύμπαν δεν κυβερνάται από το χάος αλλά από αριθμητικές αναλογίες. Όπως μια χορδή της λύρας παράγει διαφορετικό τόνο όταν αλλάζει το μήκος της, έτσι και οι κινήσεις των ουρανίων σωμάτων υπακούουν σε μαθηματικές σχέσεις.

Από αυτή τη σκέψη γεννήθηκε η περίφημη «Αρμονία των Σφαιρών».

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι στους Ελληνικούς Μαγικούς Παπύρους τα επτά φωνήεντα εμφανίζονται ακριβώς μέσα σε επικλήσεις που σχετίζονται με τους επτά τότε γνωστούς πλανήτες.

Είναι άραγε σύμπτωση;

Ή μήπως οι τελετουργοί της ελληνορωμαϊκής Αιγύπτου επιδίωκαν, μέσω της φωνής τους, να μιμηθούν συμβολικά αυτήν την κοσμική αρμονία που περιέγραφαν οι Πυθαγόρειοι;

Δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε με βεβαιότητα.
Μπορούμε όμως να διαπιστώσουμε ότι οι ίδιες οι αρχαίες πηγές συνδέουν επανειλημμένα τα επτά φωνήεντα με τον ουράνιο κόσμο.

Η Γεωμετρία του Ήχου & Το «Λογισμικό» του Ερμή

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο αυτής της παράδοσης δεν είναι μόνο οι ήχοι.
Είναι η μορφή τους.

Στους Ελληνικούς Μαγικούς Παπύρους, οι σειρές των φωνηέντων δεν γράφονται πάντοτε ως μια απλή απαρίθμηση.
Χτίζονται σαν γεωμετρικές κλίμακες.
Ξεκινούν από ένα γράμμα.
Μετά δύο.
Έπειτα τρία.
Συνεχίζουν μέχρι να ολοκληρωθεί η επτάδα.
Α
ΑΕ
ΑΕΗ
ΑΕΗΙ
ΑΕΗΙΟ
ΑΕΗΙΟΥ
ΑΕΗΙΟΥΩ
Και στη συνέχεια επιστρέφουν αντίστροφα, μέχρι να απομείνει ξανά μόνο ένα γράμμα.

Δεν πρόκειται για μια τυχαία αισθητική επιλογή.
Πρόκειται για μια εξαιρετικά συμμετρική δομή.
Σαν μια μουσική πυραμίδα.
Σαν ένας κύκλος που ξεδιπλώνεται και ύστερα επιστρέφει στην αρχή.
Η ίδια η διάταξη των γραμμάτων φαίνεται να αποκτά τελετουργική σημασία.
Σαν να μην αρκούσε μόνο να ακουστεί ο ύμνος.
Έπρεπε και να φαίνεται.

Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος και η Σφραγίδα του Λόγου

Δεν είναι τυχαίο ότι πίσω από αυτήν την παράδοση δεσπόζει η μορφή του Ερμή του Τρισμέγιστου.

Ο μεγάλος διδάσκαλος της ερμητικής φιλοσοφίας είναι ο φορέας μιας πανάρχαιας σοφίας.
Μιας γνώσης όπου ο Λόγος δεν είναι απλώς ομιλία.
Είναι δύναμη που οργανώνει.
Είναι εκείνο που μετατρέπει το άμορφο σε μορφή.
Και αν κάτι μας διδάσκει ολόκληρη η σειρά του Πελασγικού Αιγαιακού Κώδικα, είναι ακριβώς αυτό.
Ότι οι αρχαίοι δεν διαχώριζαν τη γλώσσα από τα μαθηματικά.
Ούτε τα μαθηματικά από τη μουσική.
Ούτε τη μουσική από την αστρονομία.
Όλα αποτελούσαν διαφορετικές όψεις της ίδιας πραγματικότητας.

• Η λέξη.
• Ο αριθμός.
• Η νότα.
• Η αναλογία.
• Το άστρο.

Ήταν ένας και ο ίδιος κώδικας.

Μήπως Τελικά ο Μεγαλύτερος Θησαυρός Βρισκεται Μπροστά στα Μάτια μας;

Ίσως το μεγαλύτερο λάθος της σύγχρονης εποχής να είναι ότι αντιμετωπίζει το ελληνικό αλφάβητο σαν ένα εργαλείο γραφής.

Οι αρχαίες πηγές, αντίθετα, αφήνουν να διαφανεί μια εντελώς διαφορετική εικόνα.
Μια εικόνα στην οποία η φωνή, ο ρυθμός, η αναπνοή και η μαθηματική τάξη συνδέονται μεταξύ τους.

Είτε ονομάσουμε αυτή την παράδοση ερμητική.
Είτε πυθαγόρεια.
Είτε ορφική.
Είτε τη δούμε, στο πλαίσιο αυτής της σειράς, ως αντανάκλαση ενός πολύ αρχαιότερου Πελασγικού Αιγαιακού Κώδικα.
Το ερώτημα παραμένει το ίδιο.

Μήπως το ελληνικό αλφάβητο δεν σχεδιάστηκε μόνο για να μεταφέρει πληροφορίες;

Μήπως σχεδιάστηκε ώστε να διατηρήσει έναν τρόπο σκέψης όπου η γλώσσα, η μουσική, οι αριθμοί, η γεωμετρία και ο ουρανός αποτελούσαν ένα αδιαίρετο σύνολο;

Και αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε ίσως τα επτά φωνήεντα δεν ήταν ποτέ απλώς επτά γράμματα.
Ίσως ήταν το πιο ανθεκτικό αποτύπωμα μιας πανάρχαιας κοσμοαντίληψης, που επέζησε μέσα στους αιώνες, περιμένοντας να διαβαστεί ξανά με νέα ματιά.

Πηγές:
1. Δημήτριος (αποδιδόμενο), Περί Ερμηνείας / De Elocutione, §71 — Loeb Classical Library, Attalus.org (αγγλική μετάφραση)

2.Papyri Graecae Magicae (PGM IV, PGM XIII), ανάλυση στο Florian Audureau, «Le chant des voyelles dans les Papyri Graecae Magicae de l’Empire romain», Revue de l’histoire des religions (2021) — OpenEdition Journals

Ιστορική επισκόπηση αντιστοίχισης φωνηέντων-πλανητών στην ερμητική/αποκρυφιστική παράδοση
Greek Vowels and the Chaldean Planets

© Διονυσία Κλαρνετατζή – Σχολή Αειζωίας. Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση απευθείας από την ιστοσελίδα μας με ενεργό σύνδεσμο.
Παρακαλώ για copy-paste του άρθρου μόνο με πλήρη αναφορά της πηγής και ενεργό σύνδεσμο της Σχολής Αειζωίας, προς αποφυγή σύγχυσης, παρερμηνείας ή παρεξηγήσεων.

Με Αγάπη
Διονυσια
♥️