Γιατί ο Βίαιος Θάνατος δεν Είναι Αυτό που Νομίζουμε
Για όσους έχασαν κάποιον σε ένα ακαριαίο ατύχημα, η επιστήμη αποκαλύπτει τον κρυφό μηχανισμό του εγκεφάλου που μετατρέπει τον τρόμο σε απόλυτη γαλήνη….
Όταν χάνουμε κάποιον δικό μας άνθρωπο ή ένα αγαπημένο κατοικίδιο σε ένα τραγικό, βίαιο ατύχημα, η σκέψη μας κολλάει πάντα στο ίδιο σημείο: «Πόσο πόνεσε; Τι ένιωσε εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο;».
Αυτή η εικόνα του πόνου γίνεται ένα βάρος που οι επιζώντες κουβαλούν για χρόνια…
Όμως, η βιολογία και η νευρολογία έχουν μια συγκλονιστική αποκάλυψη: Στον ακαριαίο θάνατο, ο πόνος δεν προλαβαίνει να υπάρξει!
Ταχύτητα της Συνείδησης vs Ταχύτητα της Πρόσκρουσης
Ο πόνος δεν είναι κάτι που συμβαίνει στο σώμα· είναι κάτι που συμβαίνει στο μυαλό.
Για να νιώσουμε πόνο, ένα σήμα πρέπει να ταξιδέψει από τα νεύρα στον εγκέφαλο και εκείνος να το επεξεργαστεί.
Αυτή η διαδικασία παίρνει χρόνο, έστω και ελάχιστο.
Σε ένα βίαιο, ακαριαίο συμβάν, η καταστροφή των ιστών είναι ταχύτερη από την ταχύτητα του νευρικού σήματος.
Ο άνθρωπος ή το ζώο «σβήνει» πριν καν ο εγκέφαλος προλάβει να καταλάβει ότι κάτι συνέβη.
Είναι σαν να κλείνεις τον διακόπτη μιας λάμπας: το σκοτάδι έρχεται πριν η λάμπα προλάβει να «νιώσει» ότι το ρεύμα κόπηκε…
Ο «Γενικός Διακόπτης» του Εγκεφάλου
Ακόμα και στις περιπτώσεις που μεσολαβούν ελάχιστα δευτερόλεπτα, ο εγκέφαλός μας είναι ο μεγαλύτερος προστάτης μας. Τη στιγμή ενός ακραίου σοκ, το σώμα πλημμυρίζει από ενδορφίνες, τις φυσικές μορφίνες του οργανισμού.
Επιζώντες από πτώσεις ή σοβαρά ατυχήματα περιγράφουν μια απόκοσμη κατάσταση «αποσύνδεσης» (dissociation).
Δεν νιώθουν πόνο, αλλά μια περίεργη ζεστασιά, μια ηρεμία, ή την αίσθηση ότι παρακολουθούν το γεγονός από απόσταση…
Ο εγκέφαλος «κλειδώνει» την πύλη του πόνου για να μην επιτρέψει στη συνείδηση να συντριβεί!
Για τα Ζωάκια μας: Η Ίδια Προστασία!
Τα ζώα διαθέτουν τους ίδιους ακριβώς μηχανισμούς επιβίωσης και προστασίας.
Σε μια στιγμή ακραίου κινδύνου ή πρόσκρουσης, το σύστημά τους αντιδρά με τον ίδιο ακαριαίο τρόπο.
Η φύση έχει προνοήσει ώστε το τέλος να μην συνοδεύεται από μαρτύριο, αλλά από μια ακαριαία παύση κάθε αίσθησης…
Η Λύτρωση της Γνώσης
Αν έχετε χάσει κάποιον με αυτόν τον τρόπο, πρέπει να ξέρετε το εξής: Η τελευταία του ανάμνηση δεν ήταν ο πόνος.
Η τελευταία του αίσθηση ήταν πιθανότατα μια απότομη παύση, μια στιγμή απόλυτης αδρεναλίνης που «πάγωσε» τον χρόνο, και μετά… η γαλήνη.
Ο πόνος μένει πίσω, σε όσους που συνεχίζουν να ζουν.
Εκείνοι, στην τελευταία τους στιγμή, προστατεύτηκαν από το ίδιο τους το σώμα.
Έφυγαν μέσα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, πριν η πραγματικότητα προλάβει να τους πληγώσει.
Με Αγάπη
Διονυσία
♥️