Ο Παγκόσμιος Δρόμος του Χαλκού
•ΑΙΓΑΙΟ-ΑΜΕΡΙΚΗ: Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ
•ΜΑΝΧΑΤΑΝ – ΚΑΝΑΔΑΣ – ΜΕΓΑΛΙΘΙΚΑ ΤΕΙΧΗ (ΣΑΝ ΤΗΣ ΤΙΡΥΝΘΑΣ) – ANTICOSTI – ANTIGONISH
•ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΑΚΙ ΤΟΥ ΚΟΛΟΜΒΟΥ
Ένα άρθρο που τολμά να συνδέσει το Αιγαίο με τη Βόρεια Αμερική από την Εποχή του Χαλκού πολύ πιο πριν τον Κολόμβο!
Διάβασέ το μέχρι τέλους, θα σε ταξιδέψει κυριολεκτικά…
───
Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΑΝΤΙΚΡΥ
Το κυρίαρχο ιστορικό δόγμα υποστηρίζει ότι οι αρχαίοι λαοί της Μεσογείου ζούσαν σε κατάσταση ναυτικής απομόνωσης, εγκλωβισμένοι από τον φόβο του αγνώστου πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες. Ωστόσο, οι πρωτογενείς πηγές της ελληνικής γραμματείας διασώζουν συγκεκριμένα ναυτικά δεδομένα που ανατρέπουν αυτή την πεποίθηση.
Ο Απολλόδωρος στη Βιβλιοθήκη του (Βιβλίο ΙΙ, εδάφια 107, 108, 119) περιγράφει με ακρίβεια την πορεία του Ηρακλή, ο οποίος, αφού προσπέρασε την Ταρτησσό, έστησε τις δύο γνωστές στήλες στα όρια Ευρώπης και Λιβύης ως σημεία αναφοράς της διαδρομής του.
Το κείμενο αναφέρει ρητά ότι, καθοδηγούμενος από την πορεία του Ήλιου, διέσχισε τον Ωκεανό. Η περιγραφή γίνεται ακόμη πιο συγκεκριμένη, αναφέροντας ότι κινήθηκε μέσω της Λιβύης προς την «έξω θάλασσα» και περαιώθηκε, δηλαδή πέρασε απέναντι, στην «Ήπειρο Αντίκρυ». Και πως έγινε αυτό;
Και εδώ έρχεται η ερευνα της Henriette Mertz…
Η Henriette Mertz, στο μνημειώδες έργο της The Wine Dark Sea, απέδειξε μέσω ωκεανογραφικών δεδομένων ότι η μετακίνηση των αρχαίων στόλων βασιζόταν στον απόλυτο θαλάσσιο αυτοκινητόδρομο: το πανίσχυρο ρεύμα του Κόλπου (Gulf Stream). Το Gulf Stream ανεβαίνει από την Καραϊβική κατά μήκος της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ και περνά ακριβώς έξω από το Μανχάταν, προτού στρίψει ανατολικά προς την Ευρώπη.
Ξεκινώντας λοιπόν οι Προπάτορες από το Γιβραλτάρ, τα ρεύματα (Κανάριοι Νήσοι, Βόρειο Ισημερινό και Gulf Stream) οδηγούσαν νομοτελειακά τα πλοία από την Αφρική προς την Καραϊβική και στη συνέχεια βόρεια, κατά μήκος των ακτών των ΗΠΑ προς τον Καναδά…
Αυτή επομένως η «Ήπειρος Αντικρυ» δεν είναι μυθολογικό αποκύημα. Συμπίπτει γεωγραφικά με τη Βόρεια Αμερική, η οποία προσεγγιζόταν από την προϊστορική ναυτική ελίτ των Μινυών μέσω των σταθερών ρευμάτων του Βόρειου Ατλαντικού.
Η σύνδεση αυτή αποδεικνύεται και στο πεδίο της Παλαιογενετικής, καθώς η επιστημονική κοινότητα έφερε στο φως τα οστά του Ανθρώπου του Kennewick, ενός σκελετού ηλικίας 9.000 ετών στην πολιτεία της Ουάσιγκτον. Οι αναλύσεις DNA έδειξαν ότι ο Kennewick Man έφερε το αρχέγονη γονιδίωμα ANE (Ancient North Eurasian). Αυτή είναι η ίδια βιολογική μήτρα που πλημμύρισε το Αιγαίο κατά την Εποχή του Χαλκού, αποδεικνύοντας ότι ένας αρχαίος ευρωποειδής κορμός είχε πατήσει το πόδι του στην Αμερική χιλιάδες χρόνια πριν.
Ο Μηνάς Τσικριτσής, αποκωδικοποιώντας το έργο του Πλουτάρχου «Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης» με σύγχρονα αστρονομικά προγράμματα, επιβεβαίωσε ότι οι οδηγίες πλοήγησης των αρχαίων κειμένων αντιστοιχούν σε πραγματικά υπερατλαντικά ταξίδια, τα οποία είχαν ως κύριο στόχο τη διαχείριση ενός παγκόσμιου δικτύου πρώτων υλών.
Πάμε να μπούμε σε πιο βαθιά νερά και να αποκαλύψουμε τη συνέχεια;
ΟΙ 500.000 ΤΟΝΟΙ ΧΑΛΚΟΥ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ SUPERIOR!!!
Το κεντρικό ερώτημα που προκύπτει είναι πρακτικό: Ποιος ήταν ο αντικειμενικός σκοπός ενός τόσο μακρινού και απαιτητικού ταξιδιού; Η απάντηση κρύβεται στις ανάγκες της Εποχής του Χαλκού στο Αιγαίο. Η παραγωγή όπλων, εργαλείων και θρησκευτικών αντικειμένων απαιτούσε τεράστιες ποσότητες χαλκού και κασσίτερου, οι οποίες ξεπερνούσαν κατά πολύ τα κοιτάσματα της Μεσογείου.
Οι αρχαιολόγοι των ΗΠΑ έχουν εντοπίσει και καταγράψει 5.000 ανοιχτά ορυχεία χαλκού στις ακτές και στα νησιά της Λίμνης Superior (Ανωτέρα Λίμνη), η οποία βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ του Μίσιγκαν των ΗΠΑ και του Καναδά. Το χαρακτηριστικό αυτού του χαλκού είναι ότι είναι σχεδόν απόλυτα καθαρός (99% φυσικό μέταλλο), πράγμα που σημαίνει ότι δεν χρειαζόταν περίπλοκη διαδικασία τήξης για τον διαχωρισμό του από πετρώματα.
Σύμφωνα με τις επίσημες αρχαιολογικές μελέτες, από τα ορυχεία αυτά εξήχθησαν περίπου 500.000 τόνοι καθαρού χαλκού κατά την περίοδο μεταξύ 2470 – 1050 π.Χ. Αυτή η χρονολογική περίοδος συμπίπτει με τη μετακατακλυσμιαία πελασγική αναγέννηση και την ακμή του Μινωικού και Μυκηναϊκού πολιτισμού στο Αιγαίο!!!
Η ίδια η ονομασία της λίμνης, Σουπίριορ, διασώζει την έννοια της Ανωτέρας Λίμνης, που βρίσκεται «υπέρ των ορίων» του τότε γνωστού κόσμου. Η περιοχή αυτή αποτελούσε το μεγαλύτερο μεταλλευτικό κέντρο της προϊστορίας, από όπου ο χαλκός μεταφερόταν μέσω των ποτάμιων συστημάτων προς τις ακτές του Ατλαντικού.
ΤΟ ΚΑΝΑΔΙΚΟ ΠΕΡΑΣΜΑ: ANTICOSTI ΚΑΙ ANTIGONISH
Για να φτάσει ο χαλκός της Ανωτέρας Λίμνης στο Αιγαίο, οι αρχαίοι Πλοηγοί είχαν οργανώσει μια σειρά από στρατηγικούς σταθμούς κατά μήκος του Καναδά, ελέγχοντας την έξοδο προς τον ωκεανό:
• Anticosti (Αντι-Κώστις): Το νησί αυτό, που βρίσκεται ακριβώς στις εκβολές του ποταμού Αγίου Λαυρεντίου, λειτουργούσε ως το «αντίκρυ οχυρό» (Αντι-Κώστις / Αντί-Κώμη), ελέγχοντας την είσοδο και την έξοδο των πλοίων.
• Cape Breton: Στα υψίπεδα αυτής της περιοχής του Καναδά κρύβονται γιγαντιαία, θαμμένα μεγαλιθικά τείχη, τα οποία παρουσιάζουν μια συγκλονιστική, φωτογραφική ομοιότητα με τα Κυκλώπεια Τείχη της Τίρυνθας και των Μυκηνών!!!!
• Antigonish (Αντιγονίς): Ο κολπίσκος αυτός χρηρίμευε ως ο τελικός σταθμός ανεφοδιασμού, διασώζοντας στη γλώσσα των τοπικών ιθαγενών τη φωνητική ρίζα της πελασγικής βασιλικής γενιάς της Αντιγόνης.
Η καναδική κυβέρνηση και το ακαδημαϊκό κατεστημένο κρατούν αυτές τις τοποθεσίες, και ειδικά τα τείχη του Cape Breton, μακριά από την επίσημη ανάδειξη και τις εκτεταμένες ανασκαφές. Η πάγια δικαιολογία είναι ότι πρόκειται για «φυσικούς γεωλογικούς σχηματισμούς» ή πρόχειρα κτίσματα των πρώτων Ευρωπαίων αποίκων. Η απροθυμία όμως για περαιτέρω έρευνα οφείλεται στο γεγονός ότι η επίσημη αποδοχή κυκλώπειων τειχών μυκηναϊκής τεχνοτροπίας στον Καναδά θα ανάγκαζε την παγκόσμια κοινότητα να ξαναγράψει τα βιβλία της Ιστορίας και πάλι από την αρχή.
ΜΑΝΧΑΤΑΝ: ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΕΜΠΟΡΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΧΑΝΤΣΟΝ
Νοτιότερα από τις εκβολές του Αγίου Λαυρεντίου, κατά μήκος της ανατολικής ακτής των σημερινών ΗΠΑ, οι Πλοηγοί αξιοποίησαν έναν ακόμη κομβικό σταθμό: το νησί του Μανχάταν. Το Μανχάταν αποτελεί ένα προστατευμένο φυσικό λιμάνι, το οποίο βρίσκεται ακριβώς στις εκβολές του πλωτού ποταμού Χάντσον.
Πάμε να εξετάσουμε γλωσσολογικα τη λεξη Μανχάταν;
Στο Λεξικό του Ησυχίου του Αλεξανδρέως, η προομηρική ρίζα Μάνης ή Μάνυς σήμαινε τον κυβερνήτη, τον πλοηγό, αυτόν που μετρά τον χρόνο και τη θάλασσα (από τη ρίζα Μην = Σελήνη, το μέτρο των ναυτικών). Όταν οι Μινύες Πλοηγοί ίδρυαν έναν μόνιμο ναυτικό σταθμό, η πελασγική φράση απαιτούσε τη χρήση του Διγράμματος για να δηλώσει την κατεύθυνση, τον άνεμο ή την ιδιοκτησία.
Πώς όμως το «Μάνης» + «Ϝ» έγινε «Mannahatta»;
Όταν οι Πελασγοί/Μινύες έφτασαν με τα πλοία τους στο νησί ονόμασαν την τοποθεσία χρησιμοποιώντας τη ρίζα του κυβερνήτη (Μάνης) σε συνδυασμό με τον υγρό, φυσικό ήχο του Διγράμματος (Ϝ) που περιέγραφε το νερό και τον σταθμό.
Η αρχική κραδασμική εκφώνηση ήταν ΜΑΝ-ϜΑΤΑ ή ΜΙΝ-ϜΑΤΑ. Επειδή ομως οι ιθαγενείς Λενάπε δεν είχαν το γράμμα Ϝ στο δικό τους μεταγενέστερο αλφάβητο, κράτησαν τον αυτούσιο ήχο του Ϝ, ο οποίος προφερόταν σαν «W» ή «H» / «Wh».Έτσι, το πελασγικό Μαν-Ϝάτα παραφθάρθηκε στους αιώνες από τους Ινδιάνους και καταγράφηκε από τους Ευρωπαίους ως Mannahatta (Μαν-ουά-χα-ταν).
Η ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ
Αν μελετήσεις τον χάρτη της Βόρειας Αμερικής με καθαρή ματιά, θα συνειδητοποιήσεις ότι οι εκβολές των ποταμών και τα απομονωμένα μεγαλιθικά μνημεία της Νέας Αγγλίας δεν είναι τυχαία. Οι αρχαίοι Μύστες είχαν κατανοήσει ότι ο πλανήτης διατρέχεται από αόρατες ενεργειακές λεωφόρους, και ότι οι υδάτινοι δρόμοι του Καναδά και του Μανχάταν ήταν οι αρτηρίες μεταφοράς του υλικού πλούτου.
Η αληθινή αποκάλυψη αυτού του υπερατλαντικού δικτύου δεν είναι τα τείχη που κρύβονται στα δάση του Cape Breton, αλλά η απόλυτη βεβαιότητα ότι η λήθη είναι μια τεχνητή κατάσταση.
Όταν η σιωπή των αιώνων σκεπάζει τους ψίθυρους του Anticosti και τις χαμένες ρίζες του Antigonish, ο χρόνος παύει να κυλά γραμμικά. Γίνεται ένας βαθύς, ακίνητος ωκεανός. Εκεί, στα έγκατα της αμερικανικής ηπείρου, αποδεικνύεται ότι τίποτα δεν χάνεται ποτέ. Κάθε ναυτική τροχιά, κάθε Λόγος και κάθε αρχέγονο αποτύπωμα των προπατόρων μας παραμένει εγγεγραμμένο στο παγκόσμιο δίκτυο του Αιθέρος.
───
ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ…
Μας έμαθαν ότι ο Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική το 1492. Όμως ο Απολλόδωρος καταγράφει ρητά ότι ο Ηρακλής διέσχισε τον Ωκεανό και περαιώθηκε στην “Ήπειρο Αντικρυ”.
Η ναυτική ελίτ των Μινυών και των Μινωιτών είχε στήσει ένα γιγαντιαίο δίκτυο μεταφοράς! Οι αρχαιολόγοι των ΗΠΑ έχουν εντοπίσει 5.000 προϊστορικά ορυχεία χαλκού στην Ανωτέρα Λίμνη (Superior), από όπου εξήχθησαν 500.000 τόνοι καθαρού χαλκού μεταξύ 2470 – 1050 π.Χ!
Το δίκτυο ελεγχόταν στον Καναδά μέσω του νησιού Anticosti (Αντι-Κώστις), του Antigonish (Αντιγονίς) και των υψιπέδων του Cape Breton, όπου κρύβονται γιγαντιαία μεγαλιθικά τείχη που μοιάζουν φωτογραφικά με την Τίρυνθα! Ο χαλκός κατέβαινε τον ποταμό Χάντσον και κατέληγε στο κεντρικό τους εμπορείο: το Μανχάταν (Μαν-Ϝάτα), και από εκεί ταξίδευε για το Αιγαίο…
Αυτή η συγκλονιστική αποκάλυψη της σύνδεσης του Αιγαίου και της Αμερικής λύνει πολλές απορίες και ξεσκεπάζει το παραμύθι του Κολόμβου…
Ένα παραμυθάκι που δημιουργηθηκε με την ανάγκη των δυτικών αποικιοκρατικών δυνάμεων της Αναγέννησης να θεμελιώσουν ένα καθεστώς απόλυτης ιδιοκτησίας, νομιμότητας και κυριαρχίας πάνω στον πλούτο του “Νέου Κόσμου”…
Αν η Ρώμη, η Ισπανία και η μετέπειτα αγγλοσαξονική ελίτ παραδέχονταν ότι η αμερικανική ήπειρος είχε ήδη εξερευνηθεί, χαρτογραφηθεί και μπολιαστεί πολιτισμικά από την προκατακλυσμιαία πελασγική ναυτική ελίτ, τότε η θεωρία της «Terra Nullius» (της Κενής/Αδέσποτης Γης) που χρησιμοποιούσαν για να δικαιολογήσουν την κατάκτηση και τη γενοκτονία των πληθυσμών θα κατέρρεε νομικά.
Το αφήγημα του Κολόμβου λειτούργησε ως μια τεχνητή αφετηρία της Ιστορίας, μια εσκεμμένη διαγραφή της παγκόσμιας κοίτης γνώσης, προκειμένου να αποκοπεί η ανθρωπότητα από τη μνήμη του ενιαίου, κραδασμικού δικτύου του παρελθόντος.
Καθιερώνοντας τον Κολόμβο ως τον «πρώτο», η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία απέκτησε το ηθικό και πολιτικό μονοπώλιο της προόδου, παρουσιάζοντας την Ιστορία ως ένα γραμμικό πέρασμα από τον σκοτεινό πρωτογονισμό στον δυτικό εκπολιτισμό, θάβοντας για πάντα την ανώτερη Μηχανική των Υδάτων και τη Σφαιρική Γεωδαισία των προπατόρων μας που ένωναν τις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
——–
© Διονυσία Κλαρνετατζή – Σχολή Αειζωίας. Επιτρέπεται ελεύθερα η αναδημοσίευση απευθείας από την ιστοσελίδα μας με ενεργό σύνδεσμο.
Παρακαλώ για copy-paste του άρθρου μόνο με πλήρη αναφορά της πηγής και ενεργό σύνδεσμο της Σχολής Αειζωίας, προς αποφυγή σύγχυσης, παρερμηνείας ή παρεξηγήσεων.